มาพบหน้า ดังนั้นพวกเขาจึงมาขอร้องเรื่องเจียงหรูฉินกับนาง
แม้เจียงหรูฉินจะสร้างความอับอายให้กับวงศ์ตระกูล แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นคนในสกุลเจียง ดังนั้นคนที่จะตัดสินความผิดของนางได้ย่อมเป็นคนของสกุลเจียง
“ทูลหมู่เฟย ท่านอาคนโตมาหาหม่อมฉันจริงเพคะ แต่เพราะพวกเราล้วนเป็นญาติพี่น้อง หมู่เฟยได้โปรดเห็นแก่หน้าท่านอาคนโตสักครั้งและอภัยหรูฉินเถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยารู้ดีอยู่แก่ใจ พระสนมเต๋อเฟยไม่มีทางทำอะไรเจียงหรูฉินอย่างแน่นอน แต่เมื่อใบเรือกางออกแล้วนางก็มีหน้าที่เข็นเรือให้ลอยไปตามน้ำ
ถึงอย่างไรตอนนี้ชื่อเสียงของเจียงหรูฉินก็ถูกทำลาย คาดว่าต่อไปคงมิอาจสร้างเรื่องอันใดได้อีก
“ในเมื่อเจ้ามาขอร้องด้วยตนเอง แสดงว่าท่านอาคนโตคงเดือดเนื้อร้อนใจมากจริงๆ ช่างเถิด เปิ่นกงสั่งให้คนตรวจสอบร่างกายของนางแล้ว นางยังคงบริสุทธิ์อยู่ แต่เปิ่นกงไม่เข้าใจ นางที่เป็นคุณหนูชนชั้นสูงอยู่เพียงในห้อง เหตุใดจึงไปปรากฏตัวบนเตียงของคณิกาชายได้”
น้ำเสียงของพระสนมเต๋อเฟยแฝงซึ่งเลศนัยบางอย่าง
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วกระตุกยิ้ม
“บางทีอาจได้รับความช่วยเหลือจากคนนอกก็ได้เพคะ บางทีอาจเป็นผีสางนางไม้ก็เป็นได้”
หลินเมิ้งหยาโยนความผิดให้กับผีสางนางไม้ พระสนมเต๋อเฟยจึงสบถเสียงเย็น
“ในเมื่อไม่มีเรื่องอันใดแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา หมู่เฟยรักษาพระวรกายด้วยนะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นถวายคำนับ ก
