เกี้ยว คนพวกนี้คงไม่ต้องมาตายอย่างน่าเวทนาเช่นนี้ใช่หรือไม่? นับตั้งแต่วันที่นางเข้ามาอยู่ในจวนอวี้ หลงเทียนอวี้ต้องพบกับอันตรายมากมาย
หรือมันจะเป็นอย่างที่ป๋ายหลี่อู๋เฉินพูด ทุกสิ่งทุกอย่างผิดเพี้ยนไปเพราะนาง?
“อย่าคิดมาก นับตั้งแต่วันที่ข้าเกิดในราชวงศ์ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกกำหนดเอาไว้แล้ว”
เสียงทุ้มต่ำทว่าอบอุ่นดังขึ้นข้างหู ครู่ต่อมาเขาก็พาหลินเมิ้งหยาเดินหลบมาที่มุมหนึ่ง
ผินหน้าไปมองใบหน้าด้านข้างของหลงเทียนอวี้ ใช่แล้ว ทำไมนางคิดเช่นนี้ได้นะ? อันที่จริงเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะหลงเทียนอวี้เกิดในฐานะองค์ชาย
หลงเทียนอวี้หาใช่คนทะเยอะทะยาน แม้เขาจะมีอำนาจมากมาย แต่เขาต่อสู้เพื่อปกป้องคนของตนเอง
แม้นางจะไม่ปรากฏตัวออกมา สักวันหนึ่งหลงเทียนอวี้กับไท่จื่อก็ต้องต่อสู้กันอยู่ดี เพียงแค่ไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของนางจะสร้างความเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้
“ขอบพระทัยเพคะ”
แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงอ่านใจนางออก
แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ส่งเสียงขอบคุณเบาๆ ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือป๋ายหลี่อู๋เฉิน พวกเขาล้วนมีชะตาชีวิตของตนเองทั้งสิ้น
แต่เพราะการปรากฏตัวของนาง บางทีเรื่องราวอาจเปลี่ยนไปเร็วยิ่งขึ้นหรือช้าลงกว่าเดิม แต่หากดูจากอุปนิสัยของหลงเทียนอวี้แล้ว เขาไม่มีทางเก็บคนที่พยายามจะควบคุมเขาอย่างป๋ายหลี่อู๋เฉินเอาไว้อย่างแน่นอน
เหตุร้ายในคราวนี้ล่วงเลยไปจนถึงช่วงกลางดึก
แม้ภูเขาปล
