อมลูกนี้จะอยู่ในสวนดอกไม้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังลับตาผู้คน
หลินเมิ้งหยาเดาว่าเรือนที่อยู่ถัดจากจวนอวี้จะต้องไม่มีผู้อาศัยอยู่อย่างแน่นอน มิเช่นนั้นการที่มีคนเข้าคนออกและขุดเจาะห้องหินขึ้นมาจะต้องดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านไม่น้อย
หรือมีอีกกรณีก็คือคนที่อยู่เรือนถัดไปจากจวนอวี้จะต้องเป็นคนของหลงเทียนอวี้อย่างแน่นอน
ทว่าพื้นที่ในคุกใต้ดินกว้างใหญ่ไม่แพ้พื้นที่ของจวนอวี้ เช่นนั้นการก่อสร้างต้องใช้เงินมหาศาลขนาดไหนกันนะ?
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองหลงเทียนอวี้สองสามครั้ง
ที่แท้เขาก็เป็นเศรษฐีตัวจริง!
แม้หลังจวนจะเอะอะโวยวาย แต่ด้านหน้าจวนกลับเงียบสงบ
หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังหลงเทียนอวี้กลับตำหนักหลิวซิน เพียงผ่านประตูสวนเข้ามา คนสนิททั้งหกปรี่เข้ามาห้อมล้อมนางเอาไว้
“ดึกดื่นปานนี้เจ้าหายไปที่ไหนมา? เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่รู้จักวิธีส่งคนมาแจ้งข่าวอย่างนั้นหรือ? หรือเจ้าไม่รู้ว่าพวกเราเป็นห่วง!”
ชิงหูยังคงมีปากกรรไกรเหมือนเคย เขายื่นมือเข้ามาดีดหน้าผากหลินเมิ้งหยา ก่อนจะได้กลิ่นเลือดจางๆ จากตัวนาง
“เจ้าเด็กน้อยได้รับบาดเจ็บหรือ? ป๋ายจีรีบไปเอายามาเร็ว ป๋ายซ่าวไปเอาผ้าสะอาดกับน้ำอุ่นมา หลงเทียนอวี้เคยรับปากข้าแล้วแท้ๆ ว่าจะไม่ทำให้เจ้าต้องได้รับบาดเจ็บอีก หากนางได้รับบาดเจ็บ ข้าจะกรีดเลือดออกจากกายเจ้า”
ทุกคนล้วนกำลังตื่นตระหนก หลินเมิ้งหยาที่ถูกห้อมล้อมเอาไว้ไม่มีแม้กระทั่งเวลาอธิบาย แต่เมื่อพวกสาวใช้ปร
