งชัดเจนว่าเป็นยาดีหรือหรือยาพิษ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับจิตใจของคนใช้ยาทั้งสิ้น
หลินเมิ้งหยารู้ซึ้งถึงแก่นแท้ในเรื่องนี้ดี
ส่วนท่านอาจารย์ป๋ายหลี่รุ่ย หลังจากที่ได้เรียนรู้วิชาจากเขา นางจึงค่อยๆ เข้าใจ เหตุที่ชายผู้นี้หมกมุ่นอยู่กับยาพิษเพียงอย่างเดียว นั่นก็เพราะเขาไม่ชอบกฎเกณฑ์ของโลกภายนอก เขาจึงได้ชื่อว่าปรมาจารย์ด้านยาพิษ
เท่าที่หลินเมิ้งหยาดู เมื่อเทียบเขากับหมอคนอื่น ท่านอาจารย์เหมือนเป็นหมอบ้าคนหนึ่ง
เหตุผลที่เขายอมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ บางทีอาจเพราะท่านอาจารย์ไม่ชอบกฎเกณฑ์ของโลกภายนอก
“มองอะไร? เจ้าจำคำพูดที่ข้าสอนได้หรือไม่?”
“เพียะ” เสียงดังขึ้น ป๋ายหลี่รุ่ยใช้กระดานหยกในมือเคาะศีรษะของลูกศิษย์เบาๆ เมื่อได้เห็นอีกฝ่ายยกมือลูบศีรษะแล้วแลบลิ้นออกมา ป๋ายหลี่รุ่ยจึงส่ายหน้าอย่างระอา
ทว่าตอนที่คิดจะพูดให้หลินเมิ้งหยาฟังใหม่อีกรอบ เขากลับได้ยินเสียงท่องจำคำสอนของเขาเมื่อครู่จากปากของนาง
“เอ๋? เมื่อครู่เจ้าเหม่อลอยมิใช่หรือ? เหตุใดจึงจำคำพูดของข้าได้เล่า?”
ป๋ายหลี่รุ่ยตกตะลึง เหตุการณ์เช่นนี้พบได้ไม่บ่อยนัก แต่ช่วงนี้เขาพบว่าไม่ว่าเขาจะสอนอะไร ไม่ว่าจะยากถึงขนาดไหน หลินเมิ้งหยามักจดจำรายละเอียดได้ทุกขั้นตอน
“เพราะข้าฟังท่านอยู่อย่างไรเล่าเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด นางเพียงแค่รู้สึกว่าสิ่งที่อาจารย์พร่ำเพียรสั่งสอนล้วนชัดเจนมากขึ้นเมื่อปรากฏอยู่ในสมอง นางสามารถจำคำ
