บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลง สายตาของหลินเมิ้งหยาไม่เป็นมิตรอีกต่อไป เพราะเหตุนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงรีบรุดพาเจียงหรูฉินมาที่นี่อย่างนั้นสินะ ที่แท้ก็มิใช่เพื่อพบกับพี่ชายของนาง
ขณะที่คิดจะตอบโต้ พี่ชายกลับยืนมือเข้ามาจับนางเอาไว้ หันไปสบตาพี่ชาย ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา
เขาไม่มีทางปล่อยให้ใครว่าร้ายพี่เยว่ถิงอย่างแน่นอน
แต่ที่เขาไม่ยอมระเบิดอารมณ์ออกมาก็เพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างอึดอัดใจ
ส่งสายตาปลอบโยนพี่ชาย หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น คิดว่านางที่มีความหยิ่งทะนงเป็นทุนเดิมจะยอมปล่อยให้เจียงหรูฉินต่อปากต่อคำอยู่ฝ่ายเดียวกระนั้นหรือ?
“หากพูดถึงเรื่องความไร้ยางอาย ยังจะมีใครเกินเจ้าอีกหรือ? คุณหนูเจียง เตียงของฟู่จวินข้ายังปีนขึ้นไปง่ายอยู่หรือไม่?”
เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ใบหน้าของเจียงหรูฉินแข็งทื่อ
ก็นางด่าก่อนมิใช่หรือ? คิดหรือว่านางที่เคยปะทะฝีปากกับแม่ค้าปากตลาดมาแล้วจะกลัวคุณหนูผู้สูงศักดิ์คนนี้?
ตอนนี้นางมิเกรงกลัวเลยที่จะฉีกหน้าของนางเป็นชิ้นๆ
“เจ้า…ท่านป้า นางไร้การอบรมสั่งสอน คนแบบนี้เหมาะสมกับตำแหน่งชายาอวี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”
เจียงหรูฉินมิอาจทำใจได้ วิ่งเข้าไปเขย่าแขนพระสนมเต๋อเฟยราวกับเด็กไม่รู้จักโต
“ข้าเหมาะสมหรือไม่หาใช่กงการอะไรของเจ้า เจียงหรูฉิน ข้ายังมิเคยเห็นผู้ใดไร้ยางอายเช่นเจ้ามาก่อน จริงสิ ข้าได้ยิน
