คนของที่บ้านมา? ในใจของหลินเมิ้งหยาพลันเกิดความรู้สึกลิงโลด
นางล้างมือก่อนจะตามคนรับใช้ไปยังห้องรับแขก
เพียงเดินผ่านประตูเข้ามาก็ได้พบกับร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ที่ห้องรับแขก
“ท่านพี่! ท่านมาได้อย่างไรกัน”
ปลื้มปีติที่ได้เห็นใบหน้าของพี่ชาย หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ท่านพ่อส่งมาจะเป็นพี่ชายของตนเอง
หลินหนานเซิงหันหน้ากลับมา ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนเหมือนในวัยเด็ก
“ข้ายังห่วงเจ้าก็เลยขอท่านพ่อมาที่นี่ด้วยตนเอง เป็นเช่นไรบ้าง? สบายดีหรือไม่?”
น้องสาวตรงหน้าสวมใส่อาภรณ์หรูหรา ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม แต่หลินหนานเซิงกลับนึกเสียดาย เหตุเพราะน้องสาวของเขามิอาจใช้ชีวิตโดยอย่างไร้กังวลได้อีกต่อไปแล้ว
“สบายดีแน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่กับท่านพ่ออย่าได้กังวลไปเลย จริงสิเจ้าคะ ท่านพี่กินข้าวหรือยัง? ป๋ายจื่อ รีบบอกให้โรงครัวเตรียมอาหาร”
หลินเมิ้งหยาพาหลินหนานเซิงไปที่ตำหนักหลิวซินของตนเอง
เพียงเดินผ่านประตูสวนเข้ามา หลินหนานเซิงได้เห็นดอกไม้นานาชนิด ส่ายหน้าเบาๆ ช่างฟุ่มเฟือยเสียจริง แต่ถ้าหากน้องสาวชอบเช่นนั้นมันก็คุ้มค่า
“น้องสาวของข้า ทุกอย่างในสวนของเจ้าล้วนดีไปหมด เพียงแต่หินเหล่านั้นกลับเป็นของปลอม เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าหาหินจริงมาตกแต่งดีหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก ทั้งท่านพี่ ชิงหูและเสี่ยวอวี้ พวกเขาล้วนอยากมอบสิ่งของมีค่าให้กับนางทั้งสิ้น
“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ จริงสิท่านพี่ ท่า
