าเรื่องคนสกุลหลินกันเล่า?
“น้อมส่งเหนียงเหนียง”
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไรมากมาย เสียงส่งเสด็จทำให้พระสนมเต๋อเฟยแทบคลั่ง
จ้องเขม็งก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ออกจากตำหนักหลิวซิน จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หลุดขำพรืดออกมา
“ท่านพี่ พวกเราทำเหมือนครั้นยังเป็นเด็กเถิด นึกเสียว่าพวกนางเป็นเพียงคนที่เข้ามากลั่นแกล้งข้าแล้วท่านต่อยตีพวกนางกลับไปก็เท่านั้น”
สมัยเด็ก แม้หลินเมิ้งหยาจะมีใบหน้าน่ารัก แต่เพราะสติปัญญาที่ไม่เหมือนคนทั่วไป ดังนั้นนางจึงถูกรังแกบ่อยๆ จนกระทั่งทุกวันนี้นางยังจำใบหน้าบวมเป่งของพวกที่มากลั่นแกล้งนางได้ ท่านพี่ต่อยตีพวกเขาจนหนีหายกลับไป
“เจ้าเด็กบ้า!” หลินหนานเซิงดีดหน้าผากหลินเมิ้งหยาเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “นี่เจ้ากำลังว่าพี่อย่างนั้นหรือ? เจ้าแน่ใจหรือว่าจะอยู่รับโทษที่นี่? ให้ข้ากลับไปคุยกับท่านพ่อเพื่อรับตัวเจ้ากลับไปดีหรือไม่? ข้าว่าพระสนมเต๋อเฟยหาใช่คนดีแต่อย่างใด เจ้าจะรับมือไหวหรือ?”
หลินหนานเซิงส่งสายตาเป็นกังวล แม้พระสนมเต๋อเฟยจะไม่น่าคบหา แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นแม่แท้ๆ ของหลงเทียนอวี้ ความขัดแย้งระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้ หลงเทียนอวี้จะปกป้องหลินเมิ้งหยากระนั้นหรือ?
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มอย่างไม่แยแส สายตาเจ้าเล่ห์
“ท่านคิดผิดไปแล้ว หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ฝ่ายข้า ท่านพี่โปรดวางใจ นับตั้งแต่วันที่ข้าแต่งงานเข้าจวนอวี้มา คนที่คิดทำร้ายข้าล้วนถูกต่อกรจนถอดใจหมดแล้ว”
เขาพูดไม
