กสั่นสะท้าน
“เอาล่ะ เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นชายหนุ่มชนชั้นสูง หาใช่คณิกาชายไม่”
หยักยิ้มที่มุมปาก ชิงหูส่ายหน้าอย่างเสียดาย
เจ้าเด็กน้อยของเขาไม่รู้จักการชมเชยผู้อื่นเอาเสียเลย ทั้งที่เมื่อครู่เขาบินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามจนคนมองน่าจะหัวใจละลายแท้ๆ แต่การแสร้งทำท่าทางสุขุมเช่นนั้นช่างเหนื่อยเหลือเกิน ดังนั้นเขาจึงกลับมาส่งยิ้มขี้เล่นดังเดิม ก่อนจะเข้าไปใกล้หลินเมิ้งหยาราวกับต้องการของรางวัล
“เจ้าทำเรื่องที่ข้าขอให้แล้วหรือ?”
ชิงหูไม่เคยปฏิเสธคำขอของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงรีบพยักหน้าก่อนจะแย้มยิ้มเหมือนแมวขี้อ้อน
“เจ้าวางใจเถิด ข้ารับรองว่าทันทีที่ฟ้าสาง คนทั้งเมืองจะต้องรู้เรื่องนี้ เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าก็แค่แสดงละครเป็นพอ”
แม้ว่าหลินเมิ้งหยาจะยังสงสัยอยู่เล็กน้อยในการทำงานของชิงหู แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นคนเชื่อถือได้
เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพยักหน้า
“เข้ามา เตรียมเมล็ดทานตะวัน ถั่ว กับแกล้มและชามะลิให้ข้า พรุ่งนี้คนของตำหนักหลิวซินจงหยุดพักผ่อนหนึ่งวัน ข้าอารมณ์ดีมากเหลือเกิน ทุกคนจงรับรางวัลไปคนละสองตำลึง”
เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้น
ทว่าคนทั้งตำหนักหลิวซินล้วนสงสัย เหตุใดนายหญิงจึงอารมณ์ดีถึงเพียงนี้?
