นายหญิง นี่คือของขวัญที่ทางวังหลวงส่งมามอบให้ ท่านได้โปรดตรวจสอบดูก่อนเถิด จากนั้นค่อยจัดเก็บเจ้าค่ะ”
“นายหญิง พวกชาวนานำของขวัญมามอบให้ ท่านคิดว่าต้องเตรียมของขวัญตอบแทนหรือไม่?”
………..
หลินเมิ้งหยาพลันรู้สึกสงสัยว่าเพราะเหตุใดงานการมากมายจึงมักมารุมเร้าช่วงสิ้นปี?
“พวกเจ้าจัดการเรื่องเหล่านี้เองเลยก็ได้ จริงสิ ป๋ายซ่าวเล่า? นางเป็นผู้ดูแลเรื่องพวกนี้มิใช่หรือ?”
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หลินเมิ้งหยาถูกรั้งตัวไว้ที่นี่
“ยังจะพูดอีก นายหญิงสั่งให้ป๋ายซ่าวไปเตรียมของขวัญตอบแทนแต่ละจวนมิใช่หรือเจ้าคะ?”
ภายในห้องเหลือเพียงป๋ายจื่อคอยรับใช้แค่คนเดียว แม้แต่ป๋ายซูเองก็ถูกป๋ายจีตามไปช่วยยกของ คนในจวนอวี้กำลังยุ่งวุ่นวายจนจวนแห่งนี้คึกคักไม่ต่างจากตลาดสด
ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนเข้ามารายงานหลินเมิ้งหยาทั้งสิ้น จนตอนนี้หัวสมองของนางใกล้จะระเบิดเต็มที
ป๋ายจื่อปิดปากหัวเราะ น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นนายหญิงยุ่งวุ่นวายขนาดนี้
“ยัยเด็กน้อย ยังจะมัวหัวเราะอีก รีบไปดูโรงครัวเถิดว่าเตรียมน้ำแกงให้ท่านอ๋องเรียบร้อยแล้วหรือไม่”
ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลงเทียนอวี้ในเวลานี้ อืม จะพูดอย่างไรดีนะ ตอนนี้เขาย้ายมาอยู่เรือนเดียวกันกับนางแล้ว แต่หลงเทียนอวี้นอนที่ห้องด้านนอก ส่วนนางนอนห้องด้านใน
เหล่าข้ารับใช้ล้วนคิดว่าท่านอ๋องและพระชายากำลังดื่มด่ำความรักอันหวานชื่น บางทีหลังจากผ่านปีนี้ไป จวนแห
