่งนี้อาจจะมีนายน้อยเพิ่มมาก็ได้
หลินเมิ้งหยาไม่คิดอธิบายเรื่องนี้ ซ้ำยังไร้เรี่ยวแรงที่จะอธิบาย สุดท้ายทำเพียงปิดหูปิดตา ราวกับไม่รู้ไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
“นายหญิง ท่านอ๋องสั่งให้ข้าน้อยมาช่วยเหลืองานท่าน ท่านโปรดพักผ่อนอย่างเต็มที่เถิดขอรับ”
พ่อบ้านเติ้งเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่ว่าใครจะพูดอะไร หญิงสาวตรงหน้าคือนายหญิงแห่งจวนนี้ที่แท้จริง
ครึ่งปีที่ผ่านมา ทั้งคุณหนูเจียง คุณหนูรอง หรือแม้แต่องค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานก็ล้วนอันตรธานหายไปหมดแล้ว ตอนนี้มีเพียงหญิงสาวตรงหน้าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กุมกำนาจและชะตาชีวิตของทุกคนเอาไว้
“ลำบากเจ้าแล้ว งานเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทำเอาข้าเกือบหมดแรงตาย ป๋ายซ่าวเองก็ไม่เห็นใจข้าเลย นางเอางานทั้งหมดมอบให้ข้าแต่เพียงผู้เดียว”
หลินเมิ้งหยาอดที่จะชื่นชมความสามารถในการจัดการงานในจวนของพ่อบ้านเติ้งไม่ได้
ทางฝั่งตำหนักหยาเสวียนยังคงเงียบสงบ แม้แต่เจียงหรูฉินเองก็ถูกรับตัวกลับไป เมื่อวานตอนที่ไปถวายพระพรพระสนมเต๋อเฟย อีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้าเท่านั้น
ได้ยินมาว่าสกุลเจียงหาคู่ดูตัวเอาไว้ให้นางแล้ว หลังจากผ่านปีนี้ไป นางก็จะต้องแต่งงานออกเรือน แม้คู่หมั้นจะมิได้ร่ำรวยเหมือนหลงเทียนอวี้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นคุณชายจากชนชั้นสูงอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
นางควรจะรู้จักคำว่าเพียงพอ
“แม่นางป๋ายซ่าวยุ่งจนปลีกตัวออกมาไม่ได้ขอรับ นายหญิงสั่งสอนนางเป็นอย่างดี เวลาเพ
