วี้ไป หลินเมิ้งหยาวิ่งไปเปิดประตูห้อง
เขาเอนกายลงนอนบนเตียงอุ่นๆ อีกครั้ง จมูกสูดดมกลิ่นกายประจำตัวของหลินเมิ้งหยาซึ่งยังคงติดอยู่บนที่นอน
หลงเทียนอวี้ผงะ ดูเหมือนเมื่อครู่เขาจะตกปากรับคำกับหลินเมิ้งหยาโดยมิได้ไตร่ตรองอะไรเลยแม้แต่น้อยอีกครั้งแล้ว
หลินเมิ้งหยาเปิดประตู ก่อนที่ร่างบางจะถูกดึงไปสวมกอด
“พี่สาว ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
หลินจงอวี้ส่งเสียงอู้อี้บนบ่าของนาง ร่างของเขาสั่นเทิ้ม
ตบบ่าของหลินจงอวี้เบาๆ ป๋ายซูเอ่ยว่าทั้งห้าคนนั้นล้วนเป็นองครักษ์ประจำตัวของหลินจงอวี้ แม้ซินหลีจะกำลังโจมตีนาง แต่ทางเสี่ยวอวี้เองก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นเดียวกัน
“ข้าไม่เป็นไร ก็แค่พวกนักเลงหัวไม้สองสามคนเท่านั้น ข้ามีเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่ด้วย จะมีใครทำร้ายข้าได้กัน?”
หลินจงอวี้เงยหน้ามองดูพี่สาว
เมื่อคืนเขาสูญเสียกำลังพลไปมาก แม้แต่เหล่าองครักษ์ที่ภักดีก็ล้วนตายด้วยน้ำมือของคนคนนั้น เพียงได้เห็นเหล่าองครักษ์ที่ล้อมหน้าล้อมหลังเขาเพื่อปกป้องอย่างไม่กลัวตาย เขารู้สึกได้ว่าหัวใจของตนเองเย็นเฉียบ
“พี่สาว ข้ามีเรื่องอยากบอกท่าน”
ราวกับเขาได้ตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างเอาไว้แล้ว สีหน้าของหลินจงอวี้จึงเคร่งขรึมขึ้นมา
“เรื่องอะไรกัน? ร้ายแรงหรือไม่?”
หลังจากหลินจงอวี้แอบชำเลืองมองนางเล็กน้อย เขาจึงปริปากเอ่ย
“คนพวกนั้น…ข้าหมายถึงคนที่คอยปกป้องข้า พวกเขา…อยากให้ข้ากลับบ้านเมือง”
