หลงเทียนอวี้ ไอ้คนฉวยโอกาส ยังจะมีหน้าบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายอกสามศอกอีกหรือยังไง!”
หลินเมิ้งหยาระเบิดอารมณ์ออกมา ใบหน้าแดงระเรื่อ ชี้นิ้วเรียวยาวไปทางหลงเทียนอวี้ ปากร้องตะโกนเสียงดัง
เขา เขา เขา เขา…หลินเมิ้งหยาก้มลงมองเสื้อผ้าของตนเอง ยังดีที่มีอยู่ครบทุกชิ้น แต่นี่หาใช่เรื่องใหญ่ แต่ปัญหาที่สำคัญที่สุดคือเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงมานอนอยู่กับนางเช่นนี้
ขนตายาวกระเพื่อมเล็กน้อย หลงเทียนอวี้ตื่นจากการหลับใหล ราวกับว่ายังคงรู้สึกง่วงอยู่อีกเล็กน้อย หลังจากหันหน้ามามองหลินเมิ้งหยาแล้ว เขาจึงลุกขึ้นนั่ง
“เมื่อคืนข้าเหนื่อยมาก ขออภัย”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน ความเย้ายวนแผ่ซ่านออกมา หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองไม่ต่างอันใดจากลูกแมวที่ถูกปลอบโยน
“เมื่อคืน…โอ้ ข้าจำได้แล้ว หลงเทียนอวี้ ข้าจะบอกเจ้าว่าอันที่จริงซินหลีเขา….”
“พี่สาว พี่สาว ท่านตื่นแล้วหรือไม่?”
ขณะที่คิดจะเล่าเรื่องซินหลีให้ฟัง เสียงของหลินจงอวี้พลันดังขึ้นมาจากทางด้านนอก
จริงสิ เสี่ยวอวี้ยังไม่รู้เรื่องที่ซินหลีเกือบจะฆ่านาง ยิ่งไปกว่านั้นนางเองก็ไม่อยากให้เสี่ยวอวี้รับรู้
“รับปากกับหม่อมฉันว่าพระองค์จะไม่เล่าเรื่องที่หม่อมฉันเกือบถูกซินหลีสังหารให้เสี่ยวอวี้ฟัง มิเช่นนั้นเขาจะต้องโทษตัวเองอย่างแน่นอนเพคะ”
ก้มหน้า ส่งเสียงเบา หลงเทียนอวี้ไม่ลังเลเลยที่จะพยักหน้ารับ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงผุดยิ้มกว้าง
อ้อมตัวหลงเทียนอ
