ลินเมิ้งหยานอนหลับได้ไม่ดีนัก เหตุเพราะสมองของนางประมวลผลตลอดเวลา
หลังจากทำการปลูกถ่ายคลื่นสมอง นางนอนหลับได้ไม่นานนัก ส่วนใหญ่มักจะมีเสียงเรดาร์ในสมองร้องเตือน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด วันนี้นางจึงหลับจนฟ้าสว่างจ้า
สติสัมปชัญญะมักจะตื่นก่อนสมองเสมอ หลังจากหลินเมิ้งหยาตั้งสติได้ว่าตนเองหลับสนิทตลอดทั้งคืน จู่ๆ นางก็นึกถึงคำพูดของอาจารย์ในโลกปัจจุบันขึ้นมาได้
“สมองเป็นอวัยวะที่น่าพิศวงที่สุดของมนุษย์ แม้การแพทย์ปัจจุบันจะก้าวหน้า แต่กลับไม่มีเครื่องจักรหรือสิ่งใดอัจฉริยะเกินกว่าสมองมนุษย์ เรดาร์ตัวนี้ใช้เทคนิคทางวิทยาศาสตร์อันซับซ้อนในการรังสรรค์ขึ้นมาเพื่อให้คล้ายคลึงกับการทำงานของสมอง ดังนั้นประโยชน์ของมันก็คือช่วยพัฒนาสมองให้ล้ำลึกยิ่งขึ้น หากวิทยาการในคราวนี้สำเร็จเมื่อไร การพัฒนาคงเป็นไปอย่างต่อเนื่องจนไม่อาจหยุดยั้ง”
หรืออาจพูดได้ว่าอันที่จริงเรดาร์ในสมองของนางเป็นเพียงหนึ่งในการทำงานขั้นพื้นฐานแต่เพียงเท่านั้น
เดี๋ยวก่อน เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนเอวของตนเองกำลังแบกแขนของใครอยู่กันเล่า?
หลินเมิ้งหยาลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นใบหน้าหล่อเหลาซึ่งกำลังหลับสนิท
ขนตายาวเป็นแพ ริมฝีปากหนาเล็กน้อยปิดสนิท หลินเมิ้งหยามองดูอย่างถี่ถ้วน เขานอนหลับโดยไม่มีน้ำลายไหลเลยแม้แต่เพียงนิดเดียว
และแน่นอนว่าชายตรงหน้าคือหลงเทียนอวี้
แต่…เหตุใดเขาจึงมานอนอยู่บนเตียงของนางกันเล่า?
“กรี๊ด…ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!
