ื่องนี้ดี ฉะนั้นเจ้าจงตัดสินใจให้รอบคอบว่าจะกลับไปรับการสืบทอดตำแหน่งแต่โดยดีหรือจะอยู่ที่นี่กับซินหมิง ถึงอย่างไรต้าจิ้นของพวกข้าก็มีที่กว้างขวางพอจะฝังร่างของพวกเจ้า”
คำขู่ของหลงเทียนอวี้ทำให้ซินหลีรู้สึกกระวนกระวายยิ่ง
แม้ซินหมิงจะเป็นกู่เหริน แต่ทุกครั้งที่ร่างกายเขาระเบิดออก ความร้ายแรงอาจหมายถึงชีวิต หากชีวิตของเขาจบลง ตัวเขาเองก็คงต้องถูกฝังตามกันไปด้วย
เมื่อเทียบกับความเป็นความตาย ตัวเลือกแรกย่อมดีที่สุด แม้จะไม่ยินยอมแต่ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไป
“ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้าอย่าได้คิดทำสิ่งใดภายใต้การดูแลของข้า คนที่เจ้าส่งไปลอบสังหารหลินจงอวี้ล้วนกลายเป็นปุ๋ยหมดแล้ว ฉะนั้นเจ้าจงจากไปเงียบๆ จะดีที่สุด”
หลงเทียนอวี้มองแผ่นหลังของซินหลี เห็นได้ชัดว่ามันสั่นไหวเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่หันหน้ามาอีก แล้วสาวเท้ายาวๆ เดินจากไป
สองพี่น้องซินหมิงและซินหลีทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ
แม้จะไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ถึงกระนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนของหลินเมิ้งหยาโดยไม่รู้ตัว มองดูร่างบางที่นอนขดอยู่ที่มุมหนึ่ง หลงเทียนอวี้แหวกผ้าห่มออกแล้วเข้าไปโอบกอดร่างบางเอาไว้เพื่อรับสัมผัสอันแสนอบอุ่นจากร่างกายนุ่มนิ่มของนาง
จมูกสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ อันเป็นกลิ่นกายประจำตัวหญิงสาวคนนี้ เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ ความเหนื่อยล้าพลันแล่นพล่าน หลงเทียนอวี้ปิดเปลือกตาของตนเองลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา
แต่ไหนแต่ไรห
