มื่อไม่อาจโน้มน้าวได้สำเร็จ สีหน้าและแววตาของซินหลีพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา ราวกับว่าหากหลงเทียนอวี้พูดไม่ถูกใจเขาแม้แต่คำเดียว เขาก็พร้อมที่จะลงมือทันที
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะจ้องเขาเขม็ง
“ดูเหมือนน้องชายของเจ้าจะได้รับบาดเจ็บ คนของข้าเองก็กำลังลอบตามดูเขา หากน้องชายของเจ้าตาย เจ้าเองก็จะต้องตายตามเขาไปใช่หรือไม่?”
น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้ราวกับคำพูดติดตลกอันแสนโหดร้าย
เขาหาใช่คนใจกว้าง เมื่อถูกคุกคาม ความตายย่อมเป็นจุดจบที่อีกฝ่ายสมควรจะได้รับ
เขากอดอก ท่าทางไร้ซึ่งความกังวล แม้ว่าคนตรงหน้าเขาจะไม่ต่างอันใดจากงูเห่าที่พร้อมจะแว้งกัดก็ตาม หากคิดจะร่ายรำกับงูพิษ เช่นนั้นจำต้องถอดเขี้ยวของมันออกมาก่อน
“เจ้า…น้องชายของข้าหาใช่คนธรรมดา พวกเจ้าอย่าได้ทำให้เขาขุ่นเคืองจะดีกว่า มิเช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องถูกแผดเผาจนวอดวาย”
ซินหลีรู้สึกกระสับกระส่ายตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว นับตั้งแต่วันที่ออกจากเมืองเลี่ยหยุนตี้มา เหตุเพราะซินหมิงมิได้รับยาตามเวลาที่กำหนด ดังนั้นร่างกายของเขาจึงยิ่งย่ำแย่ลง
หากเขากลับไปไม่ถึงบ้านแล้วล่ะก็ เกรงว่าซินหมิงคงจะมอดม้วยมรณาอยู่ที่ต้าจิ้นแห่งนี้
แม้สกุลซินจะตั้งความหวังไว้กับพวกเขาสองพี่น้องมาก แต่คนที่เหล่าผู้อาวุโสทาบทามตัวไว้ในการสืบทอดตำแหน่งก็ไม่ได้มีเพียงพวกเขาทั้งสอง
หากเกิดเรื่องกับซินหมิงขึ้นมา เช่นนั้นเขาเองก็ต้องพบกับจุดจบที่ไม่สวยเช่นเดียวกัน
“ข้ารู้เร
