“ชายาอวี้ตัวดี แต่ไหนแต่ไรมาข้ามิเคยชื่นชอบหญิงสาวหน้าตางดงามมาก่อน เพราะสาวงามเหล่านั้นล้วนไร้สมอง!”
สิ้นเสียง ซินหลีก็ขยำดอกกุหลาบในมือจนแหลกละเอียด
กลีบดอกสีแดงสดร่วงหล่นลงพื้น มือข้างที่ยังเปื้อนด้วยเกสรดอกไม้พุ่งตรงมาทางหลินเมิ้งหยา
“คุ้มครองนาง”
ชิงหูออกแรงดันตัวหลินเมิ้งหยาเข้าสู่อ้อมกอดของป๋ายซู แกว่งดาบของตนเองพุ่งตัวออกไปโดยไร้ซึ่งท่าทางหวาดกลัว
“ระวัง!”
เหล่าองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดรีบพุ่งตัวออกมาล้อมหลินเมิ้งหยาเอาไว้ พร้อมกับที่กลุ่มคนชุดดำพวกพ้องของซินหลีเองก็พุ่งตัวออกมา
“เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวด้วยเล่า?”
หลังจากฟาดฟันกันหลายกระบวนท่า ชิงหูและซินหลีผละตัวออกจากกัน ใบหน้าเย็นยะเยือกของซินหลีจ้องมองชิงหู
สมแล้วที่เป็นถึงเจ้านายแห่งเถาฮวาอู๋ ตอนนี้แขนของเขาเริ่มชาเพราะถูกแรงสั่นสะเทือนจากการฟาดฟันของดาบ
เพราะเหตุนี้แม้จะส่งคนไปจัดการหลินเมิ้งหยาสักกี่ครั้ง แต่ก็ถูกไอ้เศษสวะนี้จัดการจนหมด
“หากเจ้าบังอาจทำร้ายนาง ข้าจะฆ่าเจ้า”
ชิงหูจับดาบแน่น มุมปากหยักยิ้มเย็นยะเยือก
ต่อให้เขามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกเพียงแค่วันเดียว แต่จะไม่มีใครทำอะไรนางได้ทั้งนั้น!
“โอ้ คิดไม่ถึงเลยว่านางจะสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนี้ แต่เจ้าไม่น่าจะเป็นผู้ชายแล้วนี่ ได้ยินมาว่าตอนนั้นเจ้า….”
เอ่ยยั่วยุชิงหูอย่างไร้ความปรานี แต่เขาต้องแปลกใจที่คำกล่าวนั้นไม่ส่งผลอะไ
