ุคลิก?”
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมองของหลินเมิ้งหยา
ในนิยายสมัยปัจจุบันเคยมีเรื่องเจ้านายโรคจิตที่มีสองบุคลิกในร่างเดียว
นางรู้สึกได้ถึงความอันตราย
แม้จะมีบทสรุปว่าโรคสองบุคลิกเกิดจากปัญหาของจิตใจ แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้เห็นกับตา
“เจ้าไม่ใช่เขา? เช่นนั้นเจ้าเป็นใคร?”
หลินเมิ้งหยามองซินหลีด้วยสายตาระแวดระวัง แม้คนตรงหน้าจะมีท่าทางอบอุ่นกว่ามาก แต่ความกระหายเลือดและโหดเหี้ยมอำมหิตกลับแผ่ซ่านออกมา ราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นฝังลึกอยู่ในกระดูกของซินหลี
“เจ้าฉลาดเหมือนกันนี่ เจ้าทำให้แขนของเขาบาดเจ็บ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ข้าชื่อซินชิง เป็นน้องสาวของเขา ในเมื่อเจ้าบีบข้าออกมา เช่นนั้นก็จงนำความตายมาแลกเถิด”
ซินชิงส่งยิ้ม ทว่ารอยยิ้มของนางกลับเสมือนภูตผีจากนรก
หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ ขยับเท้าก้าวถอยหลัง ซินชิงกลับลุกขึ้นยืน หัวเราะคิกคัก แต่กลับไม่ขยับเขยื้อน
“หนีเร็ว! พวกเจ้าหนีไปเร็วเข้า!”
ราวกับป๋ายซูมองเห็นความผิดปกติบางอย่าง นางรีบตะเกียกตะกายจากพื้น ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่หนี ดังนั้นคนอื่นๆ เองก็ไม่อาจหนีไปได้เช่นเดียวกัน
ซินชิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะหยิบระฆังสีทองอันเล็กๆ ออกมา
“ลูกๆ ของข้า ได้เวลากินอาหารแล้ว”
ระฆังสั่นไหว แต่กลับไร้ซึ่งเสียง ทว่าบริเวณรอบๆ กลับมีเสียง “จี๊ดจี๊ด” ดังขึ้น
หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร คิดไม่ถึงเลยว่าเหล่าแมลงพิษที่นางเคยใช
