ถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วว่องไว ขณะที่ชีวิตของป๋ายซูกำลังจะดับสูญ หลินเมิ้งหยาแทงมีดเข้าไปที่แขนของซินหลี
“อ๊าก…”
ซินหลีแผดเสียงร้องดังลั่น เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวรูปร่างอ่อนแอบอบบางจะมีมีดคมกริบเช่นนี้
“เจ้ากล้าทำร้ายข้า!”
ความโกรธเกรี้ยวปะทุออกมา เขาโยนร่างของป๋ายซูลงพื้น
หลินเมิ้งหยาออกแรงดึงมีดออก ก่อนจะสบตาของซินหลีอย่างไม่กลัวเกรง
“ทำร้าย? ข้ายังจะฆ่าเจ้าด้วย!”
ตำแหน่งของนางค่อนข้างได้เปรียบ นางไม่เพียงเฉือนกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นของซินหลี แต่กลับยังแทงเข้าไปในบริเวณที่เจ็บปวดที่สุด
ไม่ว่าใครต่างก็ต้องหลบหนีหลังจากได้รับความบาดเจ็บแสนสาหัส แม้แต่ซินหลีที่มีวรยุทธ์ขั้นสูงเองก็เช่นเดียวกัน
“เจ้า!”
ใบหน้าของซินหลีบิดเบี้ยว ริ้วรอยเส้นเลือดปูดโปนออกมา
“นายหญิงรีบหลบเร็วเข้า! เขา…เขาจะฆ่าท่าน”
ป๋ายซูนอนขดอยู่บนพื้น ปากของนางเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด
แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่ลืมร้องเตือนสติของหลินเมิ้งหยา เท่าที่ดูจากท่าทางของซินหลีในเวลานี้ นางรู้จักเขาดียิ่งกว่าใคร หากเขาถูกไล่ต้อนจนบาดเจ็บขนาดนี้แล้วล่ะก็ ทุกคนที่นี่จะต้องตายอย่างแน่นอน
“ตั้งแต่เด็กจนโตยังไม่เคยมีใครทำให้เขาบาดเจ็บได้มาก่อน”
จู่ๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวและเส้นเลือดปูดโปนของซินหลีก็หยุดชะงักลง เสียงเย้ายวนดังออกมาจากปากของเขา หลินเมิ้งหยาชะงัก แม้ร่างกายจะยังคงเป็นของซินหลี แต่นางกลับรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าหาใช่ซินหลี
“สองบ
