กับข้า!”
พิษแล่นเข้าสู่ร่างกายส่งผลให้การหายใจของเขาติดขัด แต่เพราะเขาได้กินยาพิษตั้งแต่เด็ก ดังนั้นยาพิษเล็กน้อยเท่านี้จึงไม่มีผลต่อร่างกายของเขา
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องการเวลาฟื้นฟูกำลังในร่างกาย
“ชิงหู! ป๋ายซู!”
หลินเมิ้งหยาวิ่งออกจากวงล้อมจนมาหยุดยืนต่อหน้าชิงหู
เรดาร์ในสมองปรากฏชื่อยาพิษออกมา ยาพิษเหล่านี้จะเข้าไปกระตุ้นในกายของชิงหูหรือไม่?
“เจ้าเด็กน้อย อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่เป็นไร”
พิษในกายทำให้อาการของชิงหูแย่ลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกำดาบแน่น
ขอแค่ซินหลีจับสังเกตไม่ได้ก็เพียงพอแล้ว
“ฮึ เจ้านี่มันตื้อไม่เลิกจริงๆ หลินเมิ้งหยา ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงสาวใช้คนนี้ หากเจ้าอยากให้เด็กนี่มีชีวิตรอด เช่นนั้นเจ้าจงบอกไอ้ขยะให้เอาหัวของหัวหน้ากลุ่มเทียนหลงมาแลกและฆ่าคนของกลุ่มเทียนหลงให้หมด ข้าถึงจะปล่อยตัวนางไป”
แม้ซินหลีจะยังหอบหายใจ ทว่าน้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งผยอง
ตอนนี้เขากำลังเป็นผู้คุมเกม เขาไม่กลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นไอ้พวกขยะเหล่านั้นต้องตายให้หมด
“ไม่ได้! นายหญิง ป๋ายซูยอมตาย แต่ท่านต้องปกป้องนายน้อย!”
ป๋ายซูส่งเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะพูดภาษาที่นางไม่เข้าใจออกมา ทว่าสีหน้าของซินหลีกลับเปลี่ยนไป ราวกับเขาต้องการจะฆ่าป๋ายซูเสียตั้งแต่ตอนนี้
“อย่านะ!”
หลินเมิ้งหยารีบพุ่งตัวออกไป หยิบมีดสั้นเล่มเล็กออกจากวงแขน
ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะสามาร
