งเจ้าเสีย!”
ยังไม่ทันที่หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกตัว ป๋ายซูหยิบกระบี่พุ่งตัวออกจากวงล้อมไป
“กลับมานี่ เจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”
หลินเมิ้งหยาร้อนใจดั่งกำลังถูกไฟแผดเผา แต่กลับไม่สามารถรั้งตัวป๋ายซูกลับมาได้ เด็กคนโง่คนนี้คิดจริงๆ หรือว่าความตายของนางจะหยุดซินหลีเอาไว้ได้?
ป๋ายซูเข้าไปช่วยชิงหูต่อสู้เพื่อหยุดยั้งซินหลี
ส่วนทางด้านหลินเมิ้งหยา แม้วงล้อมของนางจะเล็กลงเรื่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นกลับมั่นคงมากขึ้น ดังนั้นเหล่าชายชุดดำจึงมิอาจฝ่าวงล้อมเข้ามาได้
คำนวณเวลา คาดว่ารถม้าจะต้องถึงจวนอวี้แล้วอย่างแน่นอน เหล่าทหารองครักษ์ของสกุลหลินล้วนมีไหวพริบและฉลาดเฉลียว
คาดว่าพวกเขาจะต้องส่งคนไปขอความช่วยเหลือตั้งแต่แรกแล้วอย่างแน่นอน
ขอเพียงคนของสกุลหลินและจวนอวี้มาถึง ซินหลีจะต้องยอมเลิกราอย่างแน่นอน
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเสียงแผดร้องด้วยความเจ็บปวดจะดังขึ้น
ป๋ายซูที่กำลังได้ใจเพราะคิดว่ามีชัยเหนือกว่ากลับพลาดท่าถูกซินหลีบีบคอเอาไว้แล้วจับเป็นตัวประกัน
ส่วนชิงหูไม่อาจเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของป๋ายซูได้ ดังนั้นเขาจึงถูกเล็บเคลือบยาพิษของซินหลีข่วนเข้าที่หน้าอก
“ไปตายซะ!”
ใบหน้าของซินหลีบิดเบี้ยว แม้เขาจะไม่สามารถควักหัวใจของชิงหูออกมาได้ แต่พิษที่ถูกเคลือบอยู่บนเล็บแล่นพล่านเข้าทางหน้าอกของชิงหูแล้ว
น่าแปลกที่ชิงหูเพียงแค่มีใบหน้าขาวซีดมากขึ้น แต่กลับไม่ล้มลง
“ยาพิษรุนแรงใช้ได้เลยนี่ แต่มันใช้ไม่ได้ผล
