กด้านหลังนาง
เขาสวมชุดสีแดงสด ใบหน้าขาวราวหิมะ เส้นผมดำขลับดั่งขนอีกาพลิ้วไสวอยู่ด้านหลังเรือนร่างซูบผอม
ย่างกรายเข้ามาทางหลินเมิ้งหยาทีละก้าว
“ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่กลัวอะไรเสียอีก ที่แท้เจ้าก็ยังมีความกลัวอยู่นี่เอง หากเจ้ารู้สึกกลัว เช่นนั้นจงไปเตือนไอ้เด็กขยะของเจ้าว่าอย่าเข้ามายุ่งกับของที่ไม่ใช่ของเขา!”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำพูดหยาบคายของเด็กหนุ่มดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาหันไปมองชายผู้โหดเหี้ยมคนนั้น
“เจ้าทำเรื่องทั้งหมดนี้อย่างนั้นหรือ?”
จู่ๆ ซินหลีก็แสยะยิ้ม ท่ามกลางความมืดมิด รอยยิ้มของเขาไม่ต่างอะไรจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
“ถูกต้อง ข้าเป็นคนตัดแขนขาของพวกเขาเองกับมือ ตอนแรกข้าอยากให้พวกเขามาเป็นปุ๋ย แต่พวกเขาไม่มีค่ามากพอ ฉะนั้นข้าจึงทำได้เพียงฆ่าพวกเขาทิ้งที่นี่”
น้ำเสียงของซินหลีเสมือนกำลังแสดงออกให้เห็นว่าคนเหล่านี้สมควรถูกเขาฆ่าตาย
หลินเมิ้งหยาเข้าใจคนประเภทนี้ดี พวกเขาไร้ความสงสารเห็นใจ สิ่งที่มีคือการดูถูกและยกตนเหนือกว่าผู้อื่นเท่านั้น
“เจ้าจะต้องชดใช้” หลินเมิ้งหยาสงบนิ่ง ทว่าสายตากลับเย็นชา
การยั่วยุของซินหลีทำให้ขีดความอดทนของนางหมดลง ตอนแรกนางคิดว่าคนผู้นี้จะยังมีเมตตา
ทว่าตอนนี้หลินเมิ้งหยารู้แจ้งแล้วว่าเขาเห็นแก่ตนเองเพียงผู้เดียว
อย่าว่าแต่นางเลย เขาคงไม่แม้แต่จะมองหลงเทียนอวี้อยู่ในสายตา
“ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะแก้แค้นให้ท่านอาจารย์!”
ป๋ายซูร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ เมื่อเห็นศัตรูยืน
