อยู่ตรงหน้า นางรีบดึงกระบี่อ่อนของตนเองออกมาหมายมั่นจะล้างแค้นให้กับอาจารย์
หลินเมิ้งหยาจับตัวป๋ายซูเอาไว้แน่น นางรู้ดีว่าหากป๋ายซูพุ่งตัวเข้าไป คงไม่ต่างอะไรกับการที่นางเอาชีวิตไปทิ้ง
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดไม่ถึงเลยว่าคนของกลุ่มเทียนหลงอย่างพวกเจ้าจะใสซื่อบริสุทธิ์ถึงขนาดนี้ จะฆ่าข้า? ขนาดอาจารย์ของเจ้ายังฆ่าข้าไม่ได้ แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้เล่า? แต่ท่าทางของเจ้าในเวลานี้ก็ดูน่าสนใจยิ่งนัก หากได้เจ้ามาเป็นปุ๋ยของดอกไม้ข้าก็ไม่เลวเช่นกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดกุหลาบของข้าจึงงดงาม? นั่นก็เพราะพวกมันได้ดื่มเลือดของสาวงามน่ะสิ ฉะนั้นพวกมันจึงงดงามเสียยิ่งกว่าผู้หญิงคนใดบนโลก”
สายตาลุ่มหลงปรากฏขึ้นในดวงตาของซินหลีขณะที่เขาจับจ้องดอกกุหลาบในมือ หลินเมิ้งหยารู้สึกขยะแขยง
นี่เป็นหลักฐานพิสูจน์ความโรคจิตของเขา
ดื่มเลือดของหญิงสาว? หลินเมิ้งหยารู้สึกถึงความอำมหิต คนโรคจิตเช่นนี้สมควรหายไปจากโลกใบนี้จึงจะถูก
“เจ้าใจเย็นลงก่อน ป๋ายซู ข้าไม่มีวันยินยอมให้เขาทำร้ายคนของข้าอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยากอดร่างของป๋ายซูเอาไว้แน่น ชิงหูเข้ามาช่วยห้ามอีกแรง ดังนั้นป๋ายซูจึงยังมิได้พุ่งตัวเข้าไป
หันมามองนายหญิงของตนเอง ป๋ายซูทำได้เพียงสะกดกลั้นความแค้นเอาไว้
“ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เสี่ยวอวี้อยู่ที่ต้าจิ้น เขาไม่มีทางเข้าไปขัดขวางเจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องทำเรื่องบ้าคลั่งเช่นนี้ด้วย?”
ตอนนี้รถม้าถูกส่งกลั
