่เพียงตนเอง แต่นางก็รู้ดีว่ามันมิช่วยอะไร
แม้นางจะไม่พูดออกไปในตอนนี้ แต่สักวันหนึ่งพี่ชายก็ต้องรู้อยู่ดี เมื่อถึงเวลานั้นพี่ชายอาจจะแย่ยิ่งกว่านี้ก็ได้
“ได้ ไม่ไกลจากที่นี่มีโรงเตี๊ยมอยู่ พวกเราไปที่นั่นกันเถิด ข้าจะลองหาวิธีรักษาพี่ชายของเจ้า”
อุ้มหลินเมิ้งหยาขึ้น หลงเทียนอวี้สั่งให้ทหารองครักษ์คุ้มครองรถม้าไปส่งที่โรงเตี๊ยม
เหตุเพราะป๋ายซูช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา ดังนั้นอาการบาดเจ็บของหลินหนานเซิงจึงถูกระงับได้ชั่วคราว
โรงเตี๊ยมแห่งนั้นถูกหลงเทียนอวี้ล้อมเอาไว้ เขาสั่งมิให้แขกของโรงเตี๊ยมออกมานอกห้อง โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ดังนั้นจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้อื่น
“ข้าจะไปดูพี่ชายของเจ้า เจ้าจงอยู่พักผ่อนที่นี่เถิด พวกเจ้าทั้งสี่จงดูแลนายหญิงให้ดี”
หลงเทียนอวี้วางตัวหญิงสาวในอ้อมกอดลงที่ห้องโถงใหญ่ ตอนนี้หลินเมิ้งหยากำลังรู้สึกกระวนกระวาย ดังนั้นจึงพยักหน้า ทว่าสายตากลับจับจ้องมองทางห้องที่หลินหนานเซิงกำลังพำนักอยู่
ตอนนี้นางจะทำเช่นไรดี?
แม้จะยังกังวลที่ต้องปล่อยหลินเมิ้งหยาไว้ในห้องโถง แต่หลงเทียนอวี้ก็ตัดสินใจเข้าไปดูอาการของหลินหนานเซิงก่อน
อันที่จริงหากเป็นแต่ก่อน เขาคงทำเพียงรักษาหลินหนานเซิงในฐานะวีรบุรุษแต่เพียงเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
หากมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับหลินเมิ้งหยา….เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา
องครักษ์นำร่างของหลินหนานเซิงม
