ขึงขังออกมา ทว่าสาวใช้ทั้งสี่กลับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
“เอาล่ะ พวกเจ้าเลิกหัวเราะข้าได้แล้ว ถึงอย่างไรข้ากับท่านอ๋องก็เป็นสามีภรรยา หากพวกเจ้าอิจฉาแล้วล่ะก็ เมื่อกลับไปถึงจวน ข้าจะขอร้องท่านอ๋องให้หาสามีให้กับพวกเจ้า”
หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางเคร่งขรึม สาวใช้ทั้งสี่รู้แล้วว่าพวกตนเองไม่ควรล้อนายหญิงเล่นอีกต่อไป
แต่ถึงกระนั้นพวกนางก็แสดงท่าทางประหนึ่งว่า “ข้าจะปล่อยท่านไปในคราวนี้” ให้กับนาง ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาก็รู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน
เฮ้อ จะมีเจ้านายคนไหนจะไร้ซึ่งความน่านับถือเช่นนางบ้าง?
แม้จะเอ่ยว่าเป็นงานเลี้ยงครอบครัว แต่ถึงกระนั้นก็ยังเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์อย่างเป็นทางการ แต่เพราะปีนี้ฮ่องเต้ยังทรงพระประชวร บรรยากาศในงานจึงมิได้ครึกครื้นเหมือนทุกปี
ฮองเฮาและไท่จื่อนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน แม้ว่าแผนการทำร้ายหลินเมิ้งหยาจะล้มเหลว แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงแสดงสีหน้าเคร่งขรึม มิเผยสิ่งใดออกมาให้เห็น
รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าราวกับว่ากำลังตื่นเต้นกับงานเลี้ยงในคราวนี้อย่างไรอย่างนั้น
“ญาติพี่น้องที่รักทุกท่าน ราชวงศ์ของพวกเรามิอาจขาดขุนนางคนใดคนหนึ่งไปได้ เหตุที่บ้านเมืองของเราอยู่เย็นเป็นสุขก็เพราะความจริงใจและมุมานะของพวกท่าน งานเลี้ยงที่จัดขึ้นในวันนี้ก็เพื่อขอบคุณทุกท่านที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการทำงาน หวังว่าต้าจิ้นของพวกเราจะสงบสุขสืบไป”
ฮองเฮาลุกขึ้นยืนที่ตำแหน่งของตนเอง ก
