กร้องความสนใจจากสหาย ฉินมั่วจึงเข้ามาช่วยโดยไม่คิด
“ใช่ ใช่ ใช่ พวกเจ้าเปรียบเสมือนมิตรแท้ แต่พวกข้ามิต่างอะไรจากเพื่อนกิน!”
คนกลุ่มนั้นหัวเราะหัวใคร่ก่อนจะเดินหนีไป หลินหนานเซิงมองตามก่อนจะส่ายหน้า
อันที่จริงคนเหล่านั้นหาใช่คนที่มีวิสัยทัศน์ที่ดี แต่เพราะเกี่ยวข้องกับวงศ์ตระกูล ดังนั้นเขาจึงต้องผูกมิตรดีกว่าปล่อยให้เป็นศัตรูกัน
“พี่หนานเซิง ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายห้าเกือบจะเอาชีวิตของชายาอวี้ในงานพิธีเมื่อตอนเช้าแล้ว”
แม้ทั้งสองจะยิ้มให้กันเล็กน้อย ทว่าสายตาของพวกเขากลับเย็นชา
“แน่ใจแล้วหรือไม่? เหตุใดองค์ชายห้าจึงคิดเอาชีวิตเสี่ยวหยาของข้ากัน?”
ฉินมั่วมีเพื่อนที่เป็นทหารองครักษ์มากมาย
อันที่จริงหากเขาต้องการ เขาก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
ฉินมั่วและหลินหนานเซิงพยายามสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ในหัวใจ
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่…ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานไท่จื่อไปเยือนจวนขององค์ชายห้า”
