ยายุทธ์ของหลงเทียนอวี้ดี แม้แต่ชิงหูยังไม่กล้าดูถูกความสามารถของเขา
ธนูถูกยกขึ้นแล้วเล็งเป้า อย่าว่าแต่หลินเมิ้งหยาเลย แม้แต่เหล่าพระญาติเองก็อดที่จะชื่นชมท่วงท่าสง่างามของพวกองค์ชายไม่ได้
“เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมืองสืบไป องค์ชายได้โปรดแผลงศรเพื่อเป็นการขอพรจากบรรพบุรุษด้วยเถิด”
เสียงของผู้ดูแลดังขึ้น องค์ชายทั้งห้าจึงเล็งธนูไปทางเป้าหมายของตนเอง
“ฉึก” เสียงดังขึ้น ลูกธนูขององค์ชายทั้งห้าดีดตัวออกจากเชือกแล้วพุ่งผ่านอากาศไป
ตามปกติแล้ว ลูกศรจะต้องปักลงบนแป้นธนู แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือตอนที่ลูกศรดอกสุดท้ายพุ่งทะยานออกไป อยู่ๆ องค์ชายห้าก็หมุนตัว เปลี่ยนทิศทางของลูกธนูไปยังผู้ชม
“กรี๊ด แม่จ๋า!”
เสียงแผดร้องดังขึ้น เหล่าพระญาติต่างกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าลูกศรจะพุ่งไปทางคนผู้หนึ่ง
มีเพียงนางเท่านั้นที่ยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่คิดหลบหัวลูกศรที่กำลังพุ่งเข้ามา
“ฉึก” เสียงดังขึ้น ลูกธนูแล่นเฉียดใบหน้าของนางไป ก่อนจะฝังลงบนเสาสีแดงลายมังกรที่อยู่ทางด้านหลัง
หางธนูยังคงสั่นกระเพื่อม ทว่าทุกคนกลับไม่กล้าแม้แต่จะสูดอากาศหายใจ
“องค์ชายห้าแผลงศรได้อย่างงดงาม แต่ดูเหมือนสายตาจะไม่ดี เหตุเพราะที่นี่หาใช่แป้นธนูไม่”
มือสีขาวราวกับหยกข้างหนึ่งเอื้อมไปดึงลูกธนูออกมา
ทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาที่ควรจะตกใจจนอกสั่นขวัญหายจะยังมีท่าทีสงบนิ่ง
สาวเท้าทีละก้าวเข้าไป
