ยืนตรงหน้าองค์ชายห้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง ก่อนจะยื่นลูกธนูให้แก่เขา
“ในเมื่อเป็นการยิงธนูเพื่อขอพรให้กับบ้านเมือง เช่นนั้นก็ไม่ควรยิงพลาด เชิญองค์ชายห้ายิงธนูไปยังที่ที่มันควรอยู่เถิด”
บรรยากาศพลันหม่นหมอง
ทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะเป็นคนใจกว้างถึงขนาดนำลูกธนูไปคืนให้องค์ชายห้าเช่นนี้
อยู่ๆ องค์ชายห้าก็เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ หยิบลูกธนูจากมือหลินเมิ้งหยา ก่อนจะวาดคันธนูไปที่เป้าแล้วยิงไปที่ตำแหน่งตรงกลางแป้น….
ทั้งๆ ที่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องหลินเมิ้งหยา
“พี่สาม ชายาของท่านอยู่นอกเหนือความคาดหมายของข้ามาก แต่ข้าได้ยินมาว่าคนที่ท่านชอบคือซูหลินหลางที่เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ นั่นมิใช่หรือ? วันนี้เปลี่ยนรสชาติแล้วหรืออย่างไร?”
นับตั้งแต่หลงอิงฉู่ปล่อยลูกศรผิดตำแหน่ง หัวใจของหลงเทียนอวี้พลันเย็นเฉียบ
เหตุเพราะชาติกำเนิดสูงส่ง ดังนั้นองค์ชายห้าจึงมิเคยเหลือบแลพวกเขาอยู่ในสายตา มีเพียงไท่จื่อเท่านั้นที่เขาสร้างความสัมพันธ์อันดีด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่องค์ชายห้าสร้างปัญหา เสด็จพ่อมักทำเพียงยกยิ้มไม่ยี่หระ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้ายิงธนูใส่หลินเมิ้งหยาในงานพิธีเช่นนี้
มือหนากำคันธนูแน่นจนฝ่ามือกลายเป็นสีขาวซีด ปรายสายตาเย็นชาไปทางองค์ชายห้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเคร่งขรึม
“หากนางได้รับบาดเจ็บ ข้าจะเอาชีวิตเจ้า”
เสียงเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง แม้แต่หลงชิงหานยังส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปทางองค์ชายห้า
“ฮึ
