เขาจะอ้างว่าได้รับพระราชโองการจึงรีบกลับมา
การกลับมาของพวกเขาทำให้นางกับไท่จื่อไม่อาจตัดสินใจได้อย่างเต็มที่
แม้แต่วันนี้นางก็จงใจเชิญพวกเขามาเพื่อทำให้หลินเมิ้งหยาพ่ายแพ้หมดท่า
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะโดนพวกเขาหักหลังเช่นนี้!
ดวงตาคมกริบดั่งหงส์หรี่เล็กลง หลังจากแสดงท่าทางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงเอื้อนเอ่ยออกมา
“เช่นนั้นเรื่องนี้ให้ทำตามที่ท่านอ๋องทั้งสองรับสั่งเถิด หยุนซือฝู ฮวงกงกง พวกเจ้าจะต้องช่วยเหลือพวกท่านอ๋องให้ดี เข้าใจหรือไม่?”
ฮองเฮาในเวลานี้เสมือนคนกำลังรอชมอะไรสนุกๆ บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าแพ้สำหรับนาง เหตุเพราะนางเตรียมการรับมือเอาไว้แล้ว
พวกเขาทั้งสองคิดจะปีนเกลียว แต่นั่นก็ต้องดูด้วยว่าเกลียวของพวกเขายืดยาวมาจนถึงนางหรือไม่!
“พ่ะย่ะค่ะเหนียงเหนียง”
ฮวงกงกงกลับยังมีท่าทีสงบนิ่ง อันที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา เขาเป็นเพียงผู้ถ่ายทอดคำสั่งแต่เพียงเท่านั้น
ขณะที่ฮองเฮาคิดจะหมุนตัวจากไป หลินเมิ้งหยากลับเอ่ยออกมาอีกครั้ง
“คาดว่าเหนียงเหนียงอาจจะลืมเรื่องบางอย่างไป เมื่อครู่หม่อมฉันขอพระราชทานอนุญาตไปร่วมงานกราบไหว้บรรพบุรุษนะเพคะ”
ส่งเสียงอ่อนหวาน สีหน้าฮองเฮาเปลี่ยนไป
นี่…นางกำลังยั่วยุตนเองอยู่ใช่หรือไม่? หลินเมิ้งหยาคิดว่าตัวเองเป็นใครจึงคิดอยากไปเข้าร่วมงานกราบไหว้บรรพบุรุษ?
ในราชวงศ์ มีเพียงฮองเฮาที่อภิเษกสมรสอย่างถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณีและไท่จื่อเฟยเท่า
