ตุผล งานพิธีวันนี้ยิ่งใหญ่นัก มิควรจะมีเรื่องไม่ดีอันใดเกิดขึ้น”
หลินเมิ้งหยานั่งยืดตัวตรง ฮองเฮาเตรียมตัวมาดียิ่งนัก
เหตุเพราะชุดของนางมีข้อบกพร่องจึงไม่อาจเข้าร่วมงานพิธีได้ แม้นางจะเอาตัวรอดไปได้ แต่สุดท้ายก็ยังมิวายถูกคนครหาว่าอกตัญญูต่อบรรพบุรุษ
หากมิอาจเอาตัวรอด เกรงว่าชีวิตของนางก็คงต้องพบจุดจบ ไม่ว่าจะเส้นทางไหนก็ล้วนมีแต่ความน่ากังวลทั้งสิ้น
แน่นอนว่านางอาจแก้ตัวว่าเป็นความผิดพลาดของฝ่ายพิธีการ
แต่ฮองเฮาวางแผนมาอย่างแยบยลแล้ว แม้จะหนีก็หนีไม่พ้น ดูเหมือนคราวนี้จะต้องการเล่นงานนางให้ถึงที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ท่านพ่อเองก็คงมิอาจช่วยชีวิตนางได้
ฮวงกงกงเหยียดยิ้ม เขาบอกให้หลินเมิ้งหยารอสักครู่ หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ ดูเหมือนพวกเขาจะมั่นใจแล้วว่านางมิอาจเอาตัวรอดได้
“ฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จ…”
“ท่านอ๋องฉงซานเสด็จ…”
“ท่านอ๋องหลีซานเสด็จ…”
เสียงประกาศที่ด้านนอกดังอย่างต่อเนื่อง พิธีการดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้ว ฮองเฮาและเหล่าพระญาติต่างพากันเข้ามาภายในตำหนักด้านข้าง
หลินเมิ้งหยาล้วนรู้จักคนเหล่านี้เป็นอย่างดี ฮองเฮาตัวดี! เพื่อลบล้างความสงสัยต่อตนเอง ดังนั้นนางจึงพามาแต่เพียงคนสนิทของตนเองเท่านั้น
เครื่องประดับงามสง่าบนศีรษะ สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งปรายมองนาง
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงก้มหน้าลง ก่อนจะถวายคำนับตามขนบธรรมเนียม
