หลินจงอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าบ้านสกุลหลินจะไม่เหมือนอย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะยอมรับตนเองง่ายดายเช่นนี้
รับเข้ามานั้นง่ายดาย แต่หากจะย้ายสัญชาติ เช่นนั้นจะต้องกลับไปที่บ้านเกิดของสกุลหลินเพื่อจัดการสิ่งต่างๆ โชคดีที่สกุลที่จัดการเรื่องนี้ไม่ใช่ศัตรูของสกุลหลิน
ดังนั้นเรื่องนี้จึงง่ายกว่าที่คิดมาก ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็สบายใจและอยู่พูดคุยกับพวกผู้ชายทั้งสามอย่างสนุกสนาน
อันที่จริงเหตุการณ์ในสกุลหลินมิได้สงบสุขเหมือนอย่างที่ตาเห็น
ทว่าท่านพ่อกับท่านพี่ทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ พวกเขาไม่ยอมเปิดเผยเรื่องใดกับนาง นางรู้ดีว่าพวกเขาอยากให้นางสบายใจ
แต่นางเองก็เป็นหนึ่งในคนสกุลหลิน จะให้นางหนีปัญหาอยู่คนเดียวได้อย่างไร?
“มาเถิด ลองชิมดู นี่เป็นอาหารที่เจ้าชอบกินตอนเด็ก แม่ของเจ้าจากไปเร็วนัก พ่อเองก็ออกไปรบต่างบ้านต่างเมือง ดังนั้นเจ้าจึงต้องลำบาก”
หลินมู่จือยังคงรู้สึกผิดกับลูกสาวคนนี้เสมอ
ภรรยาด่วนจากไป สกุลซ่างกวนบีบให้เขาแต่งงานกับลูกสาวของสกุลนั้น ดังนั้นเขาจึงเจ็บปวดใจไม่น้อย
เขาจึงระบายความอัดอั้นทั้งหมดกับสงคราม แม้ศัตรูจะหวาดกลัวแต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยากลับถูกละเลย
การได้รับตำแหน่งชายาอวี้นับว่าเป็นเรื่องไม่เลว แต่ในราชวงศ์หาได้มีความจริใจต่อกัน ฮองเฮากำลังจับตามองสกุลหลิน ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจะต้องลำบากอย่างแน่นอน
“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ตอนอยู่จวนอวี้ ข้าคิดถึงร
