ลิน ส่วนพวกคนเก่าถูกขับไปอยู่ท้ายจวนแล้ว อีกทั้งท่านพ่อยังสั่งพวกเขามิให้ออกจากประตูจวน ดังนั้นเจ้าโปรดวางใจ เรื่องพวกนั้นไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
หลินหนานเซิงรับรอง หลินเมิ้งหยาจึงเบาใจ
ไม่ว่าอย่างไร ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่ล้วนเป็นนายของบ้าน ท่านพ่อและท่านพี่ดูแลบ้านอย่างเข้มงวดกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อมิให้อีกฝ่ายแปรพักตร์
นางครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย
“อันที่จริงหากใช้วิธีนี้ในค่ายทหารของท่านพ่อก็คงไม่เป็นไร แต่ที่นี่คือเมืองหลวง คนเหล่านั้นล้วนปลิ้นปล้อน มิได้เชื่อฟังอย่างพวกทหาร สู้ท่านพี่ลองจับตามองประตูห้องให้ดี อย่าให้พวกนางส่งสิ่งของออกไปได้จะดีกว่า พวกนางมีคนสอดแนมมากมายเหลือเกิน”
หลินเมิ้งหยามิได้เป็นกังวลโดยไร้เหตุผล แม้คนสอดแนมในค่ายทหารจะถูกฝึกมาอย่างดี แต่ถึงกระนั้นข้อมูลที่ได้ไปก็น้อยมาก
ค่ายทหารมีการดูแลอย่างเข้มงวด หากมีสิ่งผิดปกติปรากฏขึ้นก็จะถูกพบเห็นได้โดยง่าย
แตกต่างจากเมืองหลวง ไม่ว่าของชิ้นไหนก็อาจเป็นของที่ใช้ส่งข้อความได้ทั้งนั้น อย่าคิดว่าซ่างกวนฉิงเป็นคนอ่อนแอ นางเป็นถึงคุณหนูแห่งสกุลซ่างกวน หากดูจากลักษณะนิสัยของสกุลซ่างกวนแล้ว พวกเขาจะต้องไม่ทนเฉยปล่อยให้ลูกสาวของตนเองถูกรังแกเช่นนี้แน่
ท่านพ่อไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการรับมือกับพวกผู้หญิงเท่าไรนัก
“เจ้าหมายความว่าจะให้ปล่อยตัวพวกนางออกมาอย่างนั้นหรือ? เสี่ยวหยา เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพวกนางเคยทำกับเจ้าเช่นไร?”
