มาก
ถูกต้อง หากดูจากอำนาจของท่านพ่อ เขาสามารถหาตัวตนของหลินจงอวี้เจอได้อย่างแน่นอน หากพูดปดมดเท็จ เกรงว่าท่านพ่อจะสร้างกำแพงขึ้นต่อต้านเขา
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเองก็เคยได้ยินชื่อเมืองเลี่ยหยุน แต่ข้าอยากรู้ว่าเจ้าเป็นอะไรกับสกุลซิน?”
แม้แต่หลินจงอวี้ที่เตรียมตัวมาดีแล้วยังอดที่จะรู้สึกตกตะลึงไม่ได้
ทว่าสายตาของหลินมู่จือกลับสงบนิ่ง สายตาของเขาเฉียบขาดจนมิอาจปิดบังสิ่งใดได้
หลินจงอวี้ไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับเหยียดยิ้ม ดวงตาของเขาเผยให้เห็นความเสียใจ
“สมแล้วที่เป็นท่านแม่ทัพใหญ่ สกุลซินเป็นศัตรูกับข้า ข้ากับสกุลซินเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันขอรับ!”
หลินเมิ้งหยาตกตะลึง น้ำเสียงของหลินจงอวี้เย็นยะเยือก ไม่เหมือนเสียงของเด็กหนุ่มที่ควรมีเลยแม้แต่น้อย
หรือสิ่งที่นางเคยคาดเดามาทั้งหมดจะผิดพลาด หากเขามิใช่ลูกของสกุลซิน เช่นนั้นซินหลีมาข่มขู่นางทำไมกัน?
เรื่องนี้จะต้องมีอะไรบางอย่างที่นางยังไม่รู้อย่างแน่นอน
ภายในห้อง มือของเด็กหนุ่มกำแน่น สายตาคับแค้นใจ ท่าทางแข็งกระด้าง เย็นชาและโดดเดี่ยว
“ท่านพ่อ เสี่ยวอวี้เคยช่วยชีวิตข้า ข้าเชื่อใจเขา ข้าเชื่อว่าเขาไม่มีทางทำร้ายข้า ไม่มีทางทำร้ายสกุลหลิน”
ส่งเสียงอ่อนโยนแต่กลับปลอบประโลมหัวใจรวดร้าวของหลินจงอวี้ได้เป็นอย่างดี
มือเล็กอบอุ่นยื่นเข้ามาจับบ่าของเขา
เขาเบนหน้ามองหญิงสาวที่ยืนข้างกายตนเอง ไม่ว่าอย่างไรนางก็มักจะเข้ามายืนตรงหน้าและปกป้องเขาเ
