“เช่น…เช่นนั้นไม่ใส่ได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ประหารทั้งชั่วโคตร แม้แต่นางที่ติดตามหลินเมิ้งหยาเองก็ต้องโดนด้วยเช่นเดียวกัน ป๋ายจื่อลูบคอตัวเอง นางยังไม่อยากตาย
“หากไม่ใส่ก็เป็นการทำผิดต่อราชวงศ์ ไม่เคารพกฎ สุดท้ายก็ต้องถูกบั่นคออยู่ดี”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย
“ใส่ก็ตาย ไม่ใส่ก็ตาย ข้าว่าฮองเฮาคงอยากได้สมองของนายหญิงแน่นอนเลยเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อเบะปาก ส่งเสียงไม่พอใจ ทว่าสีหน้าและแววตากลับแฝงไว้ซึ่งความกังวล
“เช่นนั้น…พวกเรามาทำให้ดีหรือไม่เจ้าคะ?”
ดวงตาของป๋ายจื่อเปล่งประกาย ส่งเสียงเอ่ยถามหลินเมิ้งหยา แต่ยังไม่ทันที่หลินเมิ้งหยาจะตอบ ป๋ายจีกลับหัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้า
“ไม่ได้หรอก เนื้อผ้าที่ใช้ตัดชุดนี้ล้วนเป็นผ้าที่มาจากเครื่องบรรณาการทั้งสิ้น เจ้าลองดูเส้นด้ายนี่สิ หาใช่ของที่จะหาซื้อได้ทั่วไป ฉะนั้นหากคิดจะเย็บชุดขึ้นมาใหม่ จำต้องเข้าไปเอาเส้นด้ายจากวังหลวง มิเช่นนั้นก็ไร้ประโยชน์”
คำพูดของป๋ายจีไม่ต่างอะไรจากการประกาศว่าแผนการของพวกนางล้มเหลวไม่เป็นท่า
ป๋ายจื่อถอนหายใจ นางยังคงไม่เข้าใจ เหตุใดคนเหล่านั้นจึงเคียดแค้นนายหญิงนัก?
ใบหน้าของนายหญิงงดงาม เพียงได้เห็นก็รู้สึกสบายหูสบายตา แล้วเหตุใดคนเหล่านั้นจึงต้องคิดร้ายกับนายหญิงด้วย?
“พวกเจ้าจะร้อนรนไปใย เจ้าเด็กน้อยสงบนิ่งถึงเพียงนี้ นางจะต้องมีแผนอย่างแน่นอน เจ้าเด็กน้อยรีบพูดมาเถิดว่าเจ้ามีแผนการเช่นไร พวกนางจะไ
