ด้สบายใจเสียที”
ชิงหูไม่เชื่อหรอกว่าหลินเมิ้งหยาจะติดกับใครง่ายๆ
คราวนี้ฮองเฮาทำเรื่องต่ำทรามยิ่งนัก แต่คิดหรือว่าเพียงเพราะเสื้อผ้าชุดเดียวจะทำให้หลินเมิ้งหยาถอยหนีไปได้ ถ้าหากฮองเฮาคิดจะกำจัดหลินเมิ้งหยาจริง อย่างน้อยตำแหน่งของนางจะต้องสูงกว่าไท่จื่อหลายเท่า
คราวนี้เป็นการเตือนจากฮองเฮาแต่เพียงเท่านั้น
หากไม่อาจแก้ไขปัญหาได้ เช่นนั้นชีวิตของหลินเมิ้งหยาก็จบเห่แล้ว แต่ถ้าหากนางแก้ปัญหาได้ เช่นนั้นฮองเฮาจะต้องหาวิธีต่างๆ มาทำลายหลินเมิ้งหยาอย่างแน่นอน
“ข้าจะทำเช่นไรได้? พาพวกเจ้าไปล้างคอให้สะอาดแล้วรอถูกตัดอย่างไรเล่า ข้ามิใช่นางฟ้าหรือเทพเซียน แล้วข้าจะมีพลังลึกลับได้อย่างไร?”
หลินเมิ้งหยาลูบขนเสี่ยวป๋ายและเสือน้อย ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ดังนั้นพวกมันจึงเข้ามาวิ่งเล่นในเรือนของนาง
คนทั้งตำหนักล้วนคุ้นเคยกับพวกมันแล้ว อีกทั้งพวกมันยังเติบโตขึ้นมากกว่าแต่ก่อน
แต่ถึงกระนั้นพวกมันก็มิใช่หมาแมวปกติทั่วไป หลินเมิ้งหยาวางแผนว่าเมื่อนางเลี้ยงพวกมันจนเติบใหญ่แล้ว นางจะปล่อยพวกมันเข้าป่า
ส่วนตอนนี้นางต้องดึงสัญชาตญาณของพวกมันออกมา
เมื่อได้สัมผัสกับอุ้งเท้าเล็กๆ ของพวกมัน หลินเมิ้งหยารู้สึกวางไม่ลง
คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเป็นพวกทาสหมาทาสแมว
“นายหญิงอย่าทำให้พวกข้าตกใจเลยเจ้าค่ะ หากไม่มีทางแก้ไข ท่านคงไม่นิ่งนอนใจเช่นนี้”
เมื่อเทียบกับป๋ายจื่อที่ใกล้จะเสียสติเต็มทีแล้ว ป๋ายซ่าวสงบนิ่งกว่ามาก
สายลมเย็
