นพัดผ่านเข้ามา นางไม่เชื่อหรอกว่านายหญิงจะไม่มีวิธีเอาตัวรอด
“ไม่มีทางก็คือไม่มีทาง จริงสิเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ หากข้าถูกบั่นคอจริง เจ้าจะต้องพาพวกนางสี่คนหนีไปด้วยกัน อย่าทำให้ข้านอนตายตาไม่หลับ”
ยิ่งพูด คำพูดของหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งทำให้ป๋ายจื่อรู้สึกกระวนกระวาย
สาวใช้ของนางล้วนเป็นคนฉลาดเฉลียว ยกเว้นป๋ายจื่อเพียงผู้เดียวที่ยังถูกนางหลอกเช่นนี้ คนอื่นๆ สงบนิ่งเป็นอย่างมาก
ป๋ายซูมองดูพวกนางแล้วแอบหัวเราะอยู่ที่มุมหนึ่ง โดยไม่เอ่ยอะไรออกมา
หลินเมิ้งหยาแอบส่ายหน้า เด็กคนนี้เริ่มไม่น่ารักแล้ว
แม้เสื้อผ้าชุดนี้จะสร้างปัญหาให้นางอย่างใหญ่หลวง แต่นางก็เป็นเพียงคนธรรมดา
พอมาลองคิดดู ตกลงฮองเฮากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
“ไม่ได้! ในเมื่อข้าจะถูกบั่นคอแล้ว เช่นนั้นข้าจะต้องรีบไปกินขนมของร้านหรูอี้ให้มากขึ้น นายหญิง ตอนเย็นไม่ต้องรอกินข้าวกับข้านะเจ้าคะ ข้าจะไปกินที่ร้านหรูอี้”
พอพูดจบป๋ายจื่อก็รีบพุ่งตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงคนที่กำลังหัวเราะครืนทางด้านหลัง
เจ้าเด็กคนนี้กลัวเป็นเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่าคิดถึงแต่เรื่องกินเพียงเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น อาหารเย็น? สวรรค์โปรด นี่เพิ่งจะกินอาหารเช้าเสร็จเท่านั้น หลินเมิ้งหยานวดขมับ ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนแปลงความตะกละของป๋ายจื่อไม่ได้อย่างแน่นอน
ป๋ายจี ป๋ายซูและป๋ายซ่าวหัวเราะเสร็จจึงออกไปทำเรื่องของตนเอง ดังนั้นภายในห้องจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยา ชิงหูและหลินจงอ
