วของเขากลับขมวดเข้าหากันแน่น นิ้วมือเรียวยาวประสานเข้าหากัน ดูเถิด นางรู้อยู่แล้วว่าหากพูดเรื่องนี้ออกมา ทุกคนจะต้องไม่ยินยอม
“เจ้าเด็กน้อย ข้าเองก็ไม่ยินยอมให้เจ้าต้องเข้าไปเสี่ยงอันตราย อย่าลืมว่าวังหลวงเป็นสถานที่เช่นไร หากเจ้าเข้าไปแล้วตกอยู่ในอันตราย ข้ากับเสี่ยวอวี้มิอาจเข้าไปช่วยเจ้าได้ทัน คราวก่อนๆ เจ้าอาจจะโชคดี แต่คราวหน้าอาจจะไม่ ฟังข้าสักครั้งเถิด หลงเทียนอวี้ไม่มีค่าพอหรอก”
ดวงตาเรียวยาวของชิงหูเปี่ยมไปด้วยความกังวล
อย่ามองเขาเป็นเพียงจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ชอบหัวเราะขบขันไร้สาระเชียว เหตุเพราะเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน เขาคือคนแรกที่เป็นห่วงหลินเมิ้งหยาที่สุด
“พวกเจ้าอย่าเพิ่งหักห้ามข้าเลย อันที่จริงเรื่องนี้ก็ยังไม่แน่ชัดนัก ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็ไม่คิดอยากเข้าไปอยู่ในวังหลวง ทั้งหมดนี้แล้วแต่สวรรค์จะเป็นผู้กำหนดเถิด”
