ั่งฮองเฮาก็คงร้อนใจไม่น้อย
“เจ้าเด็กน้อย อันที่จริงข้าคิดมาตลอดว่า…เจ้าอย่าเป็นชายาอวี้อีกต่อไปเลย เจ้าลองดูสภาพตัวเองเถิด ตอนนี้หน้าของเจ้าซูบตอบกว่าเดิมมาก”
เอนกายนอนลงบนตั่งตรงข้ามหลินเมิ้งหยา นิ้วมือเรียวยาวของชิงหูยื่นเข้าไปหยิกแก้มของนาง
เอี้ยวตัวหลบ หลินเมิ้งหยายิ้มแล้วส่ายหน้า
“ข้าสามารถไปจากหลงเทียนอวี้ได้ แต่ข้าไม่อาจหลบเลี่ยงสกุลหลินได้ เอาล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่เหนื่อยที่สุด พูดมาสิว่าอยากได้อะไรตอบแทน ข้าจะเติมเต็มความต้องการของเจ้าเอง”
ยากนักที่หลินเมิ้งหยาจะรับปากเช่นนี้ เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น ดวงตาของเขาจึงเปล่งประกาย
ชิงหูครุ่นคิด ท้ายที่สุดก็เสนอขึ้นมา
“เจ้าเด็กน้อย ข้าได้ยินมาว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะมีการเปิดประมูลในเจียงตู ซ้ำยังมีของมากมายถูกส่งมาขาย เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าไปเป็นเพื่อนข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
หลังจากนี้อีกหนึ่งเดือนก็จะเป็นช่วงปีใหม่ เจียงตูเองก็อยู่ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกล
“ได้ ถึงอย่างไรตอนสิ้นปีข้าก็อยากพาพวกเจ้าไปเที่ยวอยู่แล้ว ถือเสียว่าเป็นโบนัสประจำปีก็แล้วกัน”
ชิงหูเลิกคิ้วสูง มองดูเด็กน้อยของตนเอง ท่องเที่ยวคืออะไร? โบนัสประจำปีคือสิ่งใดกัน?
ส่ายหน้า ตอนแรกเขาคิดอยากไปกับเจ้าเด็กน้อยเพียงลำพัง แต่คิดไม่ถึงเลยว่า…
แต่ว่า..แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน ขอเพียงเจ้าเด็กน้อยไปด้วยก็พอ
หลังจากจัดการสวีมามาและจิ่นซู่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ตำหนักของหลินเม
