นิทชิดเชื้อกันไม่น้อย หากฮ่องเต้ทรงฟื้นขึ้นมาเป็นปกติ เช่นนั้นเรื่องนี้จะส่งผลดีต่อสกุลหลิน
อย่างน้อยก็คงไม่มีใครลงดาบสังหารสกุลหลินอย่างแน่นอน
“ไม่ได้ แม้เจ้าจะมีความรู้เรื่องยา แต่ขนาดหมอหลวงยังไม่มีทางรักษาอาการประชวรของเสด็จพ่อ แล้วเจ้าจะมีวิธีการรักษาอย่างนั้นหรือ? อีกอย่าง ฮองเฮากับไท่จื่อกำลังเพ่งเล็งเจ้าอยู่ หากเจ้าเข้าวัง…หากว่า…หากว่า…เกิดอันตรายขึ้นมา ข้าจะนิ่งนอนใจได้อย่างไร”
หลงเทียนอวี้ปฏิเสธด้วยความจริงใจ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยิ่งแสดงสีหน้ามุ่งมั่น
“เหตุเพราะหม่อมฉันมีความรู้เรื่องยา ดังนั้นจึงสามารถเข้าไปดูพระอาการของฮ่องเต้ได้ว่าตกลงพระองค์ประชวรด้วยสาเหตุอันใด ไท่อีเหล่านั้นล้วนเป็นหมอที่ทำได้เพียงฟื้นบำรุงกำลัง มิเช่นนั้นหม่อมฉันจะได้รักษาอาการของฉินมั่วหรือเพคะ?”
หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด อันที่จริงคำพูดของหลินเมิ้งหยาใช่จะไร้เหตุผลเสียทีเดียว
บางทีหมอหลวงเหล่านั้นอาจจะเคยชินกับโรคทั่วไป ดังนั้นอาการของเสด็จพ่อจึงยังไม่ดีขึ้น
“แต่มีเรื่องยากอีกหนึ่งเรื่องเพคะ แม้ตอนนี้หม่อมฉันจะได้ชื่อว่าเป็นลูกสะใภ้ของฮ่องเต้ แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจเข้าวังได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ท่านอ๋องเองก็ไม่อาจเข้าไปหาฮ่องเต้ได้ แล้วหม่อมฉันจะมีโอกาสได้อย่างไร?”
ความหวังที่มีพลันดับลง ขณะเดียวกันหัวใจของหลงเทียนอวี้เสมือนถูกแช่ในน้ำเย็นจัด
