ไม่เคยสังเกตเลยว่าพวกเขาไม่ต่างอะไรจากแม่เหล็กที่พร้อมจะดึงดูดหากันตลอดเวลา
“ไม่มีอะไร…ก็แค่ ที่วังส่งข่าวมาว่าอาการประชวรของเสด็จพ่อรุนแรงมากขึ้น”
เสด็จพ่อประชวรจนลุกไม่ขึ้น
หลงเทียนอวี้หันหน้าไปทางวังหลวง เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เจอเสด็จพ่อมานานเพียงใดแล้ว
“เป็นไปได้อย่างไรเพคะ? ก่อนหน้านั้นหม่อมฉันได้เจอกับหมอชิว เขาบอกว่าอาการของฮ่องเต้คงที่แล้ว เหตุใดเพียงชั่วเวลาสั้นๆ จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้?”
คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน เท่าที่นางรู้ ร่างกายของฮ่องเต้ค่อนข้างแข็งแรงมาก
แต่เพราะอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย กอปรกับอายุที่มากขึ้น ดังนั้นอาการประชวรจึงทรุดหนัก
ยาที่หมอหลวงจ่ายให้ล้วนเป็นยาบำรุงที่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
“ข้าเองก็ไม่ทราบ ข้าถามหมอหลวงแล้ว แต่ไม่มีใครตอบข้าได้ ตอนนี้วังหลวงถูกฮองเฮาควบคุมอย่างเข้มงวด แม้แต่ข้าเองก็ไม่ได้รับข่าวจากเสด็จพ่อ”
ดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเจ็บปวด
เขาเป็นลูกชาย เมื่อเห็นว่าพ่อของตนเองเจ็บป่วยแต่ไม่มีทางรักษา ความเจ็บปวดจึงแล่นพล่านในใจ
หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ว่าชายคนนี้กำลังเจอปัญหาที่ยากเกินจะแก้
สมองพลันเกิดความคิดอาจหาญอย่างหนึ่งขึ้น หรือเพราะอาการเจ็บป่วยของฮ่องเต้มิใช่อาการเจ็บป่วยปกติ?
“เช่นนั้นให้หม่อมฉันไปดูพระอาการของฮ่องเต้แทนพระองค์ดีหรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยาเองก็ตกตะลึงกับความคิดนี้ นางครุ่นคิด ฮ่องเต้กับท่านพ่อเองก็ส
