ๆ หลงเทียนอวี้มาทำอะไรกันนะ?
ป๋ายจีเปิดประตูห้อง หลงเทียนอวี้ที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมตัวหนาสีดำเดินเข้ามาภายใน
บรรยากาศในตำหนักหลิวซินอบอุ่นกว่าตำหนักฉินหวู่ของเขามาก
“ตอนนี้ข้างนอกอากาศหนาว เชิญท่านอ๋องทำตัวให้อุ่นก่อนเถิดเพคะ”
ป๋ายจียกเตาเล็กเข้ามา ถ่านที่จุดภายในส่งกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ
“นายหญิงของเจ้านอนแล้วหรือ?”
สีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับเป็นกังวล
ป๋ายจีส่ายหน้า ก่อนจะชี้ไปที่ห้องนอน
“นายหญิงยังไม่นอนเจ้าค่ะ เชิญท่านอ๋อง”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงต้องการเข้าไปหาหลินเมิ้งหยาในยามวิกาลเช่นนี้
เหล่าสาวใช้ถูกสั่งให้อยู่ด้านนอก หลงเทียนอวี้ถอดเสื้อคลุมออกแล้วเข้าไปในห้อง
กลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้หัวใจสงบลงไม่น้อย ภายในห้องหญิงสาวสวมใส่ชุดสีชมพูนั่งอยู่ข้างหน้าต่างเพื่อชื่นชมหิมะ
“อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็น เจ้ามิกลัวหนาวหรือ?”
คำพูดเป็นห่วงเป็นใยหลุดออกมาจากปากของเขาโดยไม่มีเหตุผล หลงเทียนอวี้รู้สึกว่านี่หาใช่เรื่องผิดเพราะพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน…มิใช่หรือ?
“ไม่กลัวเพคะ ห้องนี้อุ่นมากเสียจนหม่อมฉันกลัวจะร้อนตายอยู่แล้ว ท่านอ๋องมีเรื่องร้อนใจอันใดหรือเพคะ? เหตุใดจึงเสด็จมาด้วยตนเองยามวิกาลเช่นนี้?”
นับตั้งแต่วันที่แต่งงานเข้าจวนมา น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะมาหานางตอนกลางคืน
พวกเขาใช้ชีวิตเสมือนเพื่อนที่อยู่ในจวนเดียวกัน เขามีชีวิตของเขา นางเองก็มีชีวิตของนาง
เพียงแต่ทั้งคู่
