้าก้มตาขอบคุณ รับเงินแล้วรีบออกจากประตูตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยาหันไปมองจิ่นซู่ นางต่างหากที่เป็นตัวแปรสำคัญ
“เจ้าเองก็เห็นแล้วว่าข้าเป็นคนพูดจริงทำจริง ข้ารู้ว่าเจ้าพูดไม่ได้ แต่ก็คงเขียนได้ใช่หรือไม่ หากเจ้าทำตัวว่านอนสอนง่าย ข้าก็จะมอบโอกาสให้เจ้าเช่นกัน เจ้าจะได้รับเงินและบินหนีไปให้ไกล”
สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา ป๋ายจีหยิบกระดาษและหมึกออกมาวางไว้ตรงหน้าจิ่นซู่
“เขียนสิ มีเพียงวิธีนี้ที่จะทำให้เจ้ามีชีวิตรอด”
ทว่าจิ่นซู่กลับจ้องมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะรีบร้อนเชียนข้อความออกมาทีละตัว
“นำข้อความที่นางเขียนมาให้ข้าอ่าน”
หลินเมิ้งหยาคิดว่าจิ่นซู่จะยอมรับผิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเขียน…
“…เจ้าสามารถหลอกสวีมามาได้ แต่มิใช่กับข้า ไม่ว่าจะเขียนอะไร เกรงว่าเจ้าก็ไม่มีวันปล่อยข้าไป คาดว่ายังไม่ทันที่สวีมามาจะกลับถึงบ้าน นางก็คงถูกฆ่าตายเสียก่อน ข้าไม่ได้โง่ เจ้าฆ่าข้าเลยเถิด…”
อ่านจนจบ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่โกรธ
มุมปากเหยียดยิ้มเล็กน้อย
“เจ้าฉลาดมากและพูดถูกแล้ว ที่ข้าปล่อยสวีมามาไป หนึ่งเพราะนางไม่รู้ความลับอะไรทั้งสิ้น สองก็เพราะข้าต้องการดึงดูดความสนใจจากคนเหล่านั้น เจ้าวางใจเถิด ที่นี่ล้วนเป็นคนของข้า ขอเพียงเจ้าบอกข้ามา ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาไม่ได้คาดหวังอะไรกับจิ่นซู่ นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งเท่านั้น นางอาจเป็นหมากที่ไร้ประโยชน์หรืออาจเป็นจ
