ป๋ายซ่าวกลับดึงทึ้งเส้นผมสีดำขลับของตนเองพร้อมทั้งส่งเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
ดวงตาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตากวาดสายตามองทุกคน นับตั้งแต่วันที่เข้ามารับใช้งานในจวน มีเพียงนายหญิงและเหล่าพี่น้องของนางทั้งสามที่เปรียบเสมือนคนในครอบครัว คิดไม่ถึงเลยว่านางจะกลายเป็นเครื่องมือในการทำลายพระชายา
“ข้าป๋ายซ่าวตัดเส้นผมเพื่อแสดงให้เห็นความตั้งใจว่าข้าจะไม่มีวันแต่งงาน ข้าจะรับใช้นายหญิงไปตลอดชีวิต”
ทุกคนคาดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะพลิกผันเช่นนี้
สายตาของหลินเมิ้งหยาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เข้าไปคุกเข่าต่อหน้าหลงเทียนอวี้ สีหน้าจริงจังไร้ซึ่งการเสแสร้ง
“ท่านอ๋อง แม้เมิ้งหยาไม่อาจสร้างความรุ่งโรจน์ให้แก่จวนอวี้ได้ แต่ถึงกระนั้นก็มิเคยทำผิดกฎของจวนเลยแม้แต่น้อย คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้ขึ้น ซ้ำยังถูกคนปองร้าย แม้เมิ้งหยาจะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ถึงกระนั้นก็มองออกว่าตนเองกำลังถูกคนใส่ร้าย ฉะนั้นหม่อมฉันจึงอยากขอแยกทางกับพระองค์ ท่านอ๋องได้โปรดส่งตัวหม่อมฉันและสาวใช้ทั้งหมดกลับไปที่บ้านเดิมด้วยเพคะ”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาราวกับเสียงฟ้าถล่ม พระสนมเต๋อเฟยและหลงเทียนอวี้กำลังตกที่นั่งลำบาก
วันนี้ไม่เหมือนกับแต่ก่อน หลินมู่จือและหลินหนานเซิงกลับมายังเมืองหลวงแล้ว หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าสกุลหลินจะไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาอยู่อย่างสงบสุข
เมื่อถึงเวลานั้น เจียงซานคงสั่
