ยงได้ฟังคำสั่งที่ถ่ายทอดออกมา ดวงตาของจิ่นซู่เบิกกว้าง
นางเคยนึกถึงความตายหลายร้อยรูปแบบในมือของหลินเมิ้งหยา แต่นางคาดไม่ถึงเลยว่าพระชายาคนนี้จะโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้
ดวงตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำจับจ้องมองนางราวกับมิได้ใส่ใจเท่าไรนัก
สีหน้าขาวซีด จิ่นซู่ที่เคยมีท่าทางหยิ่งผยองรีบทรุดตัวลงแล้วโขกหัวกับพื้น
“ตอนนี้คิดอยากให้ข้าไว้ชีวิตแล้วหรือ ไม่สายไปหน่อยหรือไร? แต่ว่า…ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก แม้หญ้าเลือดจะสามารถเติบโตได้ในร่างกายของเจ้าและทำให้เจ้ารู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส แต่เพราะแขนขาของเจ้าถูกถอดกระดูกหมดแล้ว อีกทั้งยาชนิดนั้นยังเป็นยาบำรุงหายาก กว่าเจ้าจะตายก็คงต้องใช้เวลาสามสิบถึงห้าสิบปี”
ทุกคำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หัวใจของจิ่นซู่สั่นกลัว
เพียงได้ยินคำบอกเล่าถึงความเจ็บปวดจนต้องยอมเผชิญหน้ากับความตายดีกว่าปล่อยให้ทรมานนั้น นางอยากขอร้องให้หลินเมิ้งหยาฆ่านางเสียตั้งแต่ตอนนี้
“ป๋ายซู ลงมือ”
ร่างกายของจิ่นซู่สั่นสะท้าน สายตาหวาดกลัวจับจ้องมองทางหลินเมิ้งหยา ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว นางพุ่งตัวออกจากสวนไปทางภูเขาปลอม
“โอ้ สาวน้อย เจ้ามาที่นี่ทำไมหรือ? ชิชิ หากใบหน้านวลของเจ้าถูกกรีดคงน่าเสียดายไม่น้อย”
เสียงหยอกเย้าของชิงหูดังขึ้น จิ่นซู่ที่กำลังหวาดผวาชะงักงันด้วยความตกใจ
ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเจ้าเล่ห์ รังสีอำมหิตที่ทำให้คนมองรู้สึกสั่นสะท้าน
“ไอหยา ไอหยา พระชายา ข้าที่เป็
