นบุรุษควรทะนุถนอมสตรีใช่หรือไม่”
นิ้วขาวเรียวยาวกดลงไปที่ลำคอของจิ่นซู่ ดวงตาของจิ่นซู่เบิกโพลง นางเพิ่งพบว่าตนเองมิอาจทำได้กระทั่งการขยับลิ้น
มองดูรอยยิ้มของชายหนุ่มตรงหน้า
“คิก หากข้ายังไม่อยากให้เจ้าตาย เจ้าเองก็ยังตายไม่ได้ ฉะนั้น เจ้าจงน้อมรับโชคชะตาของเจ้าเถิด ป๋ายซู ส่งนางไปที่ห้องของท่านอาจารย์ อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ ท่านอาจารย์จะว่างมากขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะไปศึกษาหญ้าเลือดกับเขา”
หลินเมิ้งหยาเหยียดกาย ใบหน้าแฝงไว้ซึ่งรอยยิ้มอำมหิต ความมืดมนที่แผ่กระจายออกมาไม่ต่างอะไรจากหมอกควันในนรก
“เจ้าค่ะ นายหญิง”
เรียนรู้วิธีการจากชิงหู นางกดจุดของจิ่นซู่ สีหน้าของป๋ายซูเย็นชา นางพาตัวจิ่นซู่ออกไปจากสวนตำหนักหลิวซิน
“เจ้าเด็กน้อย หญ้าเลือดนั่นน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ์ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินเล่า หากมีของเช่นนั้นจริง ข้าขอลองดูหน่อยได้หรือไม่?”
ตอนนี้ไม่มีใครอื่นอยู่อีกแล้ว
สีหน้าของชิงหูเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ เขาหัวเราะคิกคักก่อนจะซบศีรษะลงบนบ่าของหลินเมิ้งหยา
“มีของแบบนั้นเสียที่ไหนเล่า ข้าเพียงแค่ขู่นางเท่านั้น เจ้ายังจำฮูหยินหวังได้หรือไม่? ท่านอาจารย์บอกว่าอาการของนางดีขึ้นมากแล้ว ฉะนั้นเขาต้องการทำการรักษาที่อันตรายมากกว่าเก่า ที่ข้าสั่งให้ป๋ายซูนำตัวคนส่งไปก็เพื่อให้นางได้เห็นวิธีการรักษาของท่านอาจารย์ ข้าเชื่อว่าหลังจากที่นางได้เห็นแล้ว นางจะต้องคิดว่าท่านอาจารย์เป
