บตีอย่างทรมาน ข้าคิดอยากเข้าไปช่วยหลายครั้ง แต่เพราะคำสั่งของท่าน ข้าจึงทำได้เพียงอดทน”
ริมฝีปากบางมีรอยฟันอย่างเห็นได้ชัดหลินเมิ้งหยาพยักหน้า
ใบหน้าของป๋ายซูเย็นชา การที่ต้องทนมองพี่น้องของตัวเองถูกตบตีแต่ตนเองกลับมิอาจเข้าไปช่วยเหลือได้ ก่อให้เกิดความทรมานในหัวใจของนางอย่างใหญ่หลวง
“เจ้าพยายามได้ดีแล้ว ป๋ายจื่อ…ข้าไม่โทษเจ้าหรอก”
หลินเมิ้งหยากัดฟันแน่น นางเองก็เจ็บปวดใจไม่แพ้กัน
สาวใช้ของนางคนนี้เติบโตมาพร้อมกันกับนาง ตอนที่ป๋ายจื่อยังเป็นเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว ป๋ายจื่อกลับยืนกำบังร่างกายของนางเอาไว้เพื่อปกป้องมิให้นางถูกทำร้าย
นิ้วมือเรียวยาวกำเข้าหากัน ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความเย็นชาดุจหิมะ
กล้ามายุ่งกับคนของนางอย่างนั้นหรือ บังอาจนัก!
“ท่านอ๋องเสด็จ…”
“พระสนมเต๋อเฟยเสด็จ…”
เสียงประกาศแตกต่างกันสองเสียงดังขึ้นไล่กันไป
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ที่เดิม ท่าทางเดียวดายของนางทำให้คนรู้สึกสงสาร
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันแน่น มองดูป๋ายจื่อที่ถูกตีไม่ต่างอะไรจากหมูหมา เขาครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาจะต้องรู้สึกแย่มากอย่างแน่นอน
ก้าวไปยืนด้านหลังของนางโดยไม่รู้ตัว มองดูร่างอ่อนแอบอบบาง ทว่าสายตากลับแน่วแน่
“มีอะไรกัน?”
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกแต่ก็ยังเอ่ยถาม พระสนมเต๋อเฟยแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องใดๆ เหลือบมองป๋ายซ่าว สายตาเผยให้เห็นความเสียดาย
หลินเมิ้งหยาถวายคำนับ ถึงอย่างไรพระสนมเต๋อเฟยก็เป็นค
