เพื่อถวายอาหารและเสื้อผ้าให้แก่ท่านอ๋อง เหตุเพราะท่านอ๋องเห็นแก่หน้าพระชายา จึงมีท่าทีเกรงใจหนู่ปี้ หนู่ปี้รู้ฐานะของตนเองดีจึงไม่เคยคิดเกินเลยกับท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้นายหญิงเองก็รู้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวหยิบกรรไกรออกจากวงแขน หลินเมิ้งหยามองสาวใช้ของตนเองด้วยความกังวล
“เจ้าคิดจะทำอะไร?”
สายตาของจิ่นซู่เผยให้เห็นความกระวนกระวาย ขยับเท้าถอยหลัง ก่อนจะพบว่ามีองครักษ์สองคนเข้ามาประกบตัวนางเอาไว้
“ถูกต้อง ข้าหนีการแต่งงานจากที่บ้านมา พ่อข้าเป็นคนเห็นแก่เงิน เขาไม่เพียงทำให้บ้านของพวกเราล่มจม แต่ยังขายข้ากับน้องๆ หากมิใช่เพราะท่านแม่ของข้าเป็นคนเก่ง ข้า…ข้าคงแปดเปื้อนไปนานแล้ว ต่อมาพ่อของข้ากลับไปที่บ้านเกิดของท่านแม่และหลอกพาข้าออกมา เขาคิดจะขายข้าให้กับชายแก่เพื่อไปเป็นอนุภรรยา ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคิดว่าใบหน้าของข้ามีเสน่ห์เย้ายวน ดังนั้นจึงคิดส่งข้าไปเป็นอนุภรรยาของท่านอ๋อง แต่ข้าป๋ายซ่าวคนนี้หาใช่คนที่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ข้าเคารพนายหญิงสุดหัวใจ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีวันหักหลักนายหญิงเด็ดขาด”
หลังจากหยดน้ำตาพรั่งพรูออกมามิขาดสาย ป๋ายซ่าวใช้กรรไกรตัดเส้นผมของตนเองจนขาดแหว่ง หลินเมิ้งหยารีบออกคำสั่งให้ป๋ายซูหยุดยั้งนางเอาไว้
“ยังไม่ทันจะพูดจบเลยแท้ๆ เจ้าคิดจะทำอะไรกัน?”
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก เหตุใดสาวใช้ของนางจึงบ้าดีเดือดกันเช่นนี้?
