คุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะลงกับพื้นตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“เจ้าค่ะ นายหญิง หนู่ปี้จะเอ่ยด้วยความสัตย์จริงทุกประการ กำไลหยกอันนี้เป็นของหนู่ปี้จริงและเป็นกำไลหยกที่จิ่นซู่ซึ่งเป็นสาวใช้ข้างกายพระสนมเต๋อเฟยเป็นคนมอบให้ นางเอ่ยว่าเหนียงเหนียงต้องการมอบรางวัลให้กับหนู่ปี้ ดังนั้นจึงนำมาให้ หนู่ปี้เคยเล่าเรื่องนี้ให้นายหญิงฟังแล้ว ดังนั้นนายหญิงจึงย่อมรู้เรื่องนี้ดี”
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาอ่อนโยนลง
อันที่จริงความสัมพันธ์แตกหักทรยศระหว่างเจ้านายและลูกน้องเป็นกลอุบายที่นางสร้างขึ้นเพื่อให้ศัตรูตกหลุมพรางแต่เพียงเท่านั้น
“พูดต่อไป ท่านอ๋องอยู่ที่นี่ ผู้ดูแลทุกคนก็อยู่ที่นี่แล้ว”
หลินเมิ้งหยาเข้าไปประคองป๋ายจื่อ มองดูใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของนางอย่างสงสารจับใจ สายตาเผยให้เห็นความรู้สึกผิด
ทว่าสายตาของป๋ายจื่อกลับเผยให้เห็นความยินดี เด็กโง่คนนี้จะต้องกำลังรู้สึกดีใจที่ได้เห็นพี่น้องของตนเองมิได้ทรยศเจ้านายอย่างแน่นอน
“เจ็บหรือไม่?”
นางไม่กล้ายื่นมือเข้าไปสัมผัส ป๋ายจื่อส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพยักหน้าด้วยท่าทางน่าสงสาร
ทว่าทางฝั่งของป๋ายซ่าวเสมือนกำลังเล่นเกม นางพูดเรื่องราวต่อจากนั้นอย่างชัดเจน
“ต่อมา จิ่นซู่บอกกับหนู่ปี้ว่าพระสนมเต๋อเฟยชื่นชมหนู่ปี้มาก ต้องการให้หนู่ปี้เป็นอนุภรรยาของท่านอ๋อง ดังนั้นท่ามกลางความเห็นชอบ หนู่ปี้จึงถูกส่งตัวไปที่ตำหนักฉินหวู่อยู่บ่อยครั้ง
