ทียนอวี้ส่ายหน้า เขายังมีเรื่องสำคัญให้ต้องจัดการ ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางพูดคุยกันเฉพาะผู้หญิง เขาที่เป็นชายไม่ควรเข้าไปยุ่ง
“ระวังตัวด้วย หากมีเรื่องอะไรให้ส่งป๋ายซูไปหาข้าที่ตำหนักฉินหวู่”
การกระทำของหมู่เฟยในคราวนี้ผิดปกติยิ่งนัก เขาจึงต้องไปทบทวนเรื่องบางอย่าง
พยักหน้า ทั้งสองแยกย้ายกลับไปยังตำหนักของตนเอง
ไม่พูดอะไรกันตลอดทาง ทันทีที่กลับถึงตำหนักหลิวซิน นางกลับพบว่าตำหนักที่เคยเป็นระบบระเบียบเรียบร้อยกลับยุ่งวุ่นวาย
ผอจื่อกำลังช่วยกันจัดการทำความสะอาดสวนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าต้นไม้ใบหญ้าที่เคยสวยงามกลับถูกเหยียบย่ำ แม้แต่โต๊ะเก้าอี้เองก็ล้มคว่ำระเนระนาด
นอกจากห้องของนางที่ยังคงเป็นปกติดีแล้ว ห้องอื่นๆ ล้วนถูกทำลายไม่มีชิ้นดี
สีหน้าหลินเมิ้งหยาพลันเย็นชา นางออกคำสั่งเสียงเรียบ
“ทุกคนอดทนกันก่อน หลังจากข้าช่วยป๋ายจื่อออกมาได้แล้ว ข้าจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ป๋ายซ่าว…ไม่สิ ป๋ายจีไปจดเอาไว้ให้ดีว่าจวนของเราเสียหายไปมากน้อยขนาดไหน”
นี่มิใช่การตรวจสอบ แต่เป็นการทำลายข้าวของเสียมากกว่า!
ปกติคนของพระสนมเต๋อเฟยมักไม่พูดไม่จา แต่ดูท่าแล้วฝีมือของแต่ละคนไม่เลวเลย
“เจ้าเด็กน้อย เท่าที่ข้าดู ข้าว่าข้าไปช่วยป๋ายจื่อออกมาดีกว่า ห้องขังของจวนอวี้มิใช่เรื่องยุ่งยากอะไรหากข้าจะเข้าไป”
สีหน้าของชิงหูเผยให้เห็นความเกลียดชัง
เมื่อไม่ได้รับคำสั่งจากเจ้าเด็กน้อย เขาไม่อาจลงมือทำอะไรค
