นในจวนได้
ฉะนั้นตอนที่ป๋ายจื่อถูกจับตัวไป เขาทำได้เพียงปกป้องอยู่เงียบๆ เท่านั้น
แต่คนพวกนั้นไม่ควรทำลายต้นไม้ดอกไม้มีราคาที่เขามอบให้เจ้าเด็กน้อยจนยับเยินเช่นนี้
“พี่สาว ท่านไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอก ก็แค่สนมเต๋อเฟยเท่านั้น ข้าไม่เคยเห็นนางในสายตาอยู่แล้ว”
เสี่ยวอวี้และชิงหูดูแลต้นไม้ในสวนมากเป็นพิเศษ ยิ่งเห็นป๋ายจื่อถูกตบตีอย่างน่าสงสาร เขาแทบจะอดรนทนไม่ได้
แต่เขาเองก็เหมือนกันกับชิงหู หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากหลินเมิ้งหยา เขาไม่อาจทำอะไรได้
“พวกเจ้าคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ หรือ? พวกนางวางแผนจัดการข้าเอาไว้แล้ว แต่น่าเสียดายที่ข้ามิใช่คู่ปรับของพวกนาง ดังนั้นนางจึงเปลี่ยนไปกำจัดคนของข้าแทน”
นั่งลงบนเก้าอี้ในห้องโถง สีหน้าของหลินเมิ้งหยาเย็นชาราวหิมะ
จนถึงตอนนี้นางเองก็ยังไม่เข้าใจ ทั้งที่เข้าไปในวังหลวงเพียงเท่านั้น เหตุใดพระสนมเต๋อเฟยจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
หรือจะเป็นไปอย่างที่นางคาดเดาไว้ในตอนแรก?
แต่เมื่อลองมานึกดูแล้วก็ยังมีจุดที่ยังไม่ปะติดปะต่อกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางยังไม่มีหลักฐาน ดังนั้นจึงไม่อาจพูดอะไรออกไปได้
“นายหญิง ข้าผิดเองเจ้าค่ะ หากข้าระวังป๋ายซ่าวเอาไว้ให้ดีกว่านี้ นาง…นางก็คงไม่หักหลังเราเช่นนี้!”
ใบหน้าของป๋ายจีซีดเผือดเสมือนคนเจอผีก็มิปาน นางคุกเข่าลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
นางสังเกตเห็นความผิดปกติของป๋ายซ่าวนานแล้ว แต่เพราะยังเห็นนางเป็นพี่น้องจึงมิได้ระแวงสงสัยน
