ี่นี่ได้ นางก็จะเริ่มแผนการของตนเองทันที
“ที่แท้ก็คิดจะพึ่งสกุลของท่านตา เช่นนั้นลูกเองก็วางใจ แต่ตอนนี้พวกเราไม่อาจออกไปด้านนอกได้ เช่นนั้นจะมีใครส่งข่าวแทนเราได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลินเมิ้งหวู่รู้สึกวางใจ ท่านตาและท่านยายเอ็นดูนางมาตั้งแต่เด็ก
หากขอร้อง พวกท่านจะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน
“แม่นมของเจ้าสามารถช่วยพวกเราได้ นางเป็นเพ่ยเจี้ยของข้า คนในสกุลของท่านตารู้จักนางเป็นอย่างดี”
ซ่างกวนฉิงปลอบโยนลูกสาวอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะพาลูกสาวไปยังห้องนอน
มองดูสวนที่รกรุงรังและเย็นยะเยือก มุมปากเหยียดยิ้มขมขื่น
ตลอดหลายปีมานี้นางพยายามทำทุกอย่างเพื่อหาที่ว่างในหัวใจของสามี
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะไม่เคยได้หัวใจของเขากลับมา
ช่างเถิด นางหลับตาลงรู้สึกเหมือนหัวใจแหลกสลาย หยาดน้ำตารื้นขึ้น
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา
หลินมู่จือเอ๋ยหลินมู่จือ เขาคิดจริงๆ หรือว่าเขาจะเมินเฉยต่อนางไปได้ตลอดชีวิต?
เขาเป็นคนบีบให้นางทำทุกอย่าง!
สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือสกุลหลินและลูกสาวลูกชายของนังแพศยาใช่หรือไม่?
เช่นนั้นนางจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขาให้ดู!
ระหว่างทางกลับจวน หลินเมิ้งหยานั่งเงียบกริบ
“หากเจ้ายังไม่อาจทำใจแยกจากมาได้ เช่นนั้นเจ้าสามารถอยู่ดูแลพ่อและพี่ของเจ้าได้อีกสองสามวัน”
หลงเทียนอวี้กล่าวเสียงเรียบ แม้เขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าประตูจะไม่หันหน้ากลับมา ทว่าน้ำเสียงกลับเผยให้เห็นความ
